پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٦٣ - دلايل قرآنى
امامت را از دست مىدهد. آيه «... لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ»، يك ملاك كلى براى احراز مقام امامت ارائه مىدهد و شخص گنهكار به مجرد ارتكاب گناه، مشمول خطاب آيه لا يَنالُ عَهْدِي مىشود و شايستگى رسيدن به مقام امامت را از دست مىدهد؛ هرچند در آينده از گناهش توبه كند.
حريم گناه: هر گناه حريمى دارد كه اگر بشكند، ارتكاب آن گناه آسان مىشود؛ مانند: حريم شرب خمر براى انسانى كه هيچگاه شراب ننوشيده است. چنين انسانى از فكر نوشيدن شراب نيز هراس دارد.
حكمت حرمت غيبت- كه در روايات نكوهش شده و قرآن آن را به «خوردن گوشت برادر مرده» تشبيه كرده- اين است كه شخص غيبتكننده حريم گناه را مىشكند و ارتكاب آن را آسان مىكند. ممكن است انسانى در پنهان مرتكب كار خلافى شود، اما هنگامى كه گناه او در بين مردم پخش شود، حريم آن گناه در جامعه مىشكند و براى مردم ارتكاب آن، عادى جلوه مىكند. مانند: حريم رشوهگيرى؛ يك جوان هنگامى كه در ادارهاى استخدام مىشود، در ابتدا انسان پاكى است و از رشوهگيرى هراس دارد، اما هنگامى كه مىفهمد همكار يا رئيسش رشوه مىگيرد، اندكاندك اين گناه براى او آسان مىشود.
٢. أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى فَما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ[١]؛ «آيا كسى كه به سوى حق رهبرى مىكند سزاوار است مورد پيروى قرار گيرد يا كسى كه راه به جايى نمىبرد مگر آنكه [خود] هدايت شود؟ شما را چه شده، چگونه داورى مىكنيد؟».
انسانى كه در معرض ارتكاب گناه است و در هر كارى نياز به آمر و ناهى دارد، نمىتواند امامت يك جامعه را به عهده بگيرد، بلكه به حكم وجدان، امام جامعه بايد انسان هدايت شدهاى باشد كه خود، نياز به ارشاد نداشته باشد.
[١] . يونس، ٣٥.