داشت و اگر ديدن، محال بود و با شأن ربوبيّت پروردگار منافات داشت، حضرت موسى كه يك پيامبر اولوا العزم است، آن را طلب نمى‌كرد؛ بنابراين، طلب كردن، نشانه امكان پذيرى ديدن است و نفى موجود در آيه ناظر به دنياست و در آخرت، اين كار ممكن است.

به اين ترتيب، هر دو گروه ديدگاه خود را به وسيله آيه شريفه بيان مى‌كنند كه ما در اين جا با استناد به منابع دو طرف، آن را بسيار خلاصه و كوتاه ارائه كرديم.

بر طرف كردن تعارض واضح بين برداشت دو گروه از اين آيه به يكى از دو شيوه زير، امكان پذير است:

١- تكيه بر قراين داخلى اى كه نزاع را به سود يكى از دو طرف، پايان‌دهد.

٢- تكيه بر قراين خارجى.

شيوه اوّل قاطع و محكم نيست؛ زيرا قايلين به امكان ناپذيرى ديدن، هر گونه قرينه لغوى، يا ساختارى (حاليه) از درون آيه براى اثبات مطلوب خود بياورند، طرف مقابل مى‌تواند آنها را مربوط به دنيا بداند و ادّعا كند: دليلى وجود ندارد كه اين قراين، آخرت را نيز در بر بگيرند.

تنها از راه دوّم (قراين خارجى) مى‌توان به يك نتيجه قطعى نهايى رسيد؛ يعنى با تكيه بر اين نكته كه قرآن كريم نمى‌تواند