در مقابل، قايلين به تنزيه، اشاعره و پيروان آنان را جزو مُجَسِّمه شمرده‌اند و از اين رو، يك محقّق هنگامى كه كتابهاى طرفداران تنزيه را مى‌خواند كه بزرگان اشاعره را به تجسيم متّهم كرده‌اند و سپس كتابهاى اشاعره را مى‌خواند كه فرياد تنزيه سر مى‌دهند و تجسيم را محكوم مى‌كنند، ممكن است دچار سرگردانى شود. سرّ اين تناقض همان است كه گفتيم. اتّهام به تجسيم در مورد كسانى كه درباره اثبات صفات خدا و ديدن او در روز قيامت به طور تفصيلى كتاب نوشته‌اند و در آن از طول و عرض و ريش و صورت و دست خداوند سخن گفته‌اند، شديدتراست؛ از جمله كتاب السنّه، از خلال؛ كتاب السنّه، منسوب به عبدالله بن احمد بن حنبل. الابانه، از ابن بطه، كتابهاى عثمان بن سعيد الدارمى؛ ابطال التأويل، از ابى يعلى؛ الايمان، از ابن منده؛ شرح العقيدة الطحاويه، از ابن ابى العز؛ التوحيد، از ابن خزيمه، برخى از كتابهاى ابن تيميّه و شاگردش ابن قيّم جوزيّه؛ العلو، از ذهبى و الاستقامه، از خشيش بن اصرم.

ادلّه گرايش سوّم كه قايل به تنزيه و امكان ناپذيرى ديدن خداوند است‌

معتزله، اماميّه و زيديّه پيرو گرايش سوّم هستند و اعتقاد دارند كه ديدن خداوند سبحان، محال است و براى آن، از عقل و نقل دليل آورده‌اند.