حتّى اگر اشاعره موفّق شوند به كمك شواهد لغوى، معناى ديدن خداوند را با آيات قرآن اثبات كنند، امّا به هيچ وجه نمى‌توانند ثابت كنند كه مقصود آيه، ديدن با چشم است، نه با قلب.

امّا قايلين به تنزيه محض، نيازى به اثبات ديدن قلبى ندارند؛ زيرا با عقل، ثابت كرده‌اند كه ديدن با چشم، محال است و از نظر آنان اين مسأله عقلى است، نه نقلى؛ از اين رو، وقتى در قرآن كريم آياتى وجود داشته باشد كه بيانگر (امكان) ديدن است، امّا (از طرفى) ديدن با چشم محال و غيرممكن باشد، تفسير اين آيات در ديدن قلبى، منحصر مى‌شود كه هيچ مانع عقلى و نقلى براى آن وجود ندارد. در حالى كه اشاعره بايد دو مرحله را اثبات كنند:

مرحله اوّل: دلالت آيه بر ديدن.

مرحله دوّم: اين كه ديدن مورد نظر آيه ديدن با چشم است، نه با قلب.

(و طى مباحث گذشته) روشن شد كه آنان در هر دو مرحله ناتوان هستند. مناقشات و بحثهاى قايلين به تنزيه با اشاعره بيشتر درباره دلالت آياتى است كه براى اثبات ديدن به آنها استناد مى‌شود. آنان غالباً- آن گونه كه از منابع كلامى و تفسيرى پيداست- به تبيين اين امر مى‌پردازند كه اين آيات دلالتى بر ديدن ندارند (مرحله اوّل) و روشن شد كه حتّى اگر (امكان) ديدن نيز ثابت شود، باز به تنهايى براى اثبات مقصود اشاعره كافى نيست بلكه بايد