گرايش دوّم ديده شدن و جسم بودن را از يكديگر جدا مى‌داند و از يك سو، جسم بودن خداوند را مردود و منتفى مى‌داند و از سوى ديگر، معتقد به امكان ديدن بدون كيفيّت براى خداوند در آخرت است؛ از اين رو، مناظره خود با گرايش دوّم را از نفى جسم بودن خداوند شروع مى‌كنيم. از اين جهت كه وجه مشترك بين قايلين به تنزيه از گرايش دوّم و گرايش سوّم است.

ادلّه گرايش دوّم كه قايل به ديدن خدا بدون كيفيّت است‌

اين گرايش كه اشاعره آن را پذيرفته‌اند و مذاهب اهل سنّت نيز از آن پيروى كرده‌اند، قايل به تفكيك و جدايى ديده شدن از جسم بودن و نيز دنيا از آخرت است، به طورى كه طرفداران اين گرايش قايلند ديدن در آخرت و بدون كيفيّت ممكن است. آنان با نفى كيفيّت خواسته‌اند تا از اشكال تجسيم رهايى پيدا كنند.

اهمّيّت اين گرايش و جايگاه خاصّى كه در علم كلام برخوردار است، اقتضا مى‌كند كه آن را با دقّت و تأمّل و مرحله به مرحله دنبال كنيم؛ ازاين رو، اين بحث را در دو مرحله بررسى مى‌كنيم: