در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٩٠ - على(ع) در نبرد خيبر

همين‌طور براى على (ع) دعا مى‌كرد و منتظر بود كه ببيند چه پيش مى‌آيد و مسلمانان در كنار او ساكت و بى‌حركت ايستاده بودند، گويى كه پرنده بر سرشان نشسته است، تا اين كه گرد و غبار فرونشست و صداى تكبير على (ع) شنيده شد. مسلمانان فهميدند كه على (ع) عمرو را به قتل رسانده است، پس رسول خدا (عليهما السلام) تكبير گفت و مسلمانان هم به دنبال او چنان تكبير مى‌گفتند كه تمام لشكريان مشركان كه در پشت خندق بودند، اين صداى تكبير را شنيدند. براى همين خديفة بن يمان گفته است:

«اگر فضيلت على (ع) كه در جنگ خندق، عمرو را به هلاكت رسانيد، بين تمام مسلمانان تقسيم شود، براى همه كافى خواهد بود».

و ابن‌عبّاس در ذيل قول خداى متعال كه مى‌فرمايد: و كفى اللهُ المومنين القتال‌، گفته است:

«منظور كفايت به وسيله على ابن ابى‌طالب است».[١]

على (ع) در نبرد خيبر

در سال هفتم هجرى، رسول خدا (عليهما السلام) تصميم به فتح قلعه‌هاى محكم «خيبر» گرفت؛ از اين رو، با لشكرى روانه آن جا شد. ابتدا بعضى از اصحابش را به سوى قلعه‌ها فرستاد، امّا كارى از پيش نبردند.

[١] -. شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحديد: ١٣/ ٢٨٤- ٢٨٣.