در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٠٨ - موضعگيرى امام صادق(ع)

يكى از سياه‌پوستان مدينه متعرّض من شد و مرا مورد خطاب قرار داده و فرياد مى‌زد: لبّيك يا جعفربن محمّد، لبّيك، لبّيك يا ... من به منزلم بازگشتم، در حالى كه لرزه اندام مرا فرا گرفته بود. در سجده گاه خود براى پروردگارم سجده كردم و پيشانى و گونه‌ها را برخاك ساييدم و از ادّعايى كه آن مرد كرده بود، به او پناه بردم. و اگر عيسى بن مريم با آنچه خداوند درباره‌اش فرموده بود، مخالفت مى‌كرد، در اين صورت چنان كر مى‌شد كه هيچ صدايى را نشنود و چنان كور مى‌شد كه هيچ چيزى را نبيند و چنان مى‌شد كه هيچ سخنى نتواند بگويد. سپس فرمود: خداوند، ابوالخطاب را لعنت كند و او را بكشد».[١]

ابو عمرو كشى، از سعد نقل كرده است كه احمدبن محمدبن عيسى، از حسين بن سعيد بن ابى عمير، از هشام بن حكم، از ابى عبدالله (ع) روايت كرده است:

«خداوند، بنان، سرى و بزيع را لعنت كند. شيطان در بهترين صورت و هيأت براى ايشان جلوه‌گر شد. من عرض كردم: فدايت شوم! بنان آيه: وَهُوَ الَّذِى فِى السَّمَاء إِلَهٌ وَفِى الأَرْضِ إِلَهٌ ...[٢] را اين‌گونه تأويل مى‌كند كه: خداى زمين غير از خداى آسمان است‌

[١] - كافى: ٨/ ٢٢٦.

[٢] -- زخرف( ٤٣): ٨٤.