در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢١٠ - موضعگيرى امام صادق(ع)

حضرت به سرعت به سجده افتاد و سينه‌اش را بر زمين چسبانيد و گريه كرد. او دائماً با انگشت به خود اشاره مى‌كرد و مى‌فرمود: من بنده فقير و نيازمند خدا هستم. او اين جملات را بارها تكرار كرد. آنگاه سرش را بالا آورد در حالى كه قطره‌هاى اشك بر محاسنش جارى بود. من از اين كه چنين خبرى را به حضرت داده بودم، پشيمان شده و خود را ملامت مى‌كردم. خدمت ايشان عرض كردم: فدايت شوم! اين چه حالتى است كه پيدا كرده‌ايد؟ مگر چه شده است؟! فرمود: اى مصادف! اگر عيسى در برابر آنچه نصارا درباره‌اش گفتند، سكوت اختيار مى‌كرد، مستحقّ آن بود كه كرولال و كور شود و اگر من در مقابل آنچه ابوالخطاب گفته است، ساكت بنشينم، حقّ خداى متعال است كه مرا كرولال و كور كند».[١]

كلينى از سدير روايت كرده است:

«خدمت امام صادق (ع) عرض كردم: عدّه‌اى گمان مى‌كنند كه شما خدا هستيد و براى اثبات مدّعاى خويش، اين آيه را مى‌خوانند: وَهُوَ الَّذِى فِى السَّمَاء إِلَهٌ وَفِى الأَرْضِ إِلَهٌ‌.[٢]

[١] - رجال كشّى: ٤/ ٥٨٨.

[٢] -- زخرف( ٤٣): ٨٤.