در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٦٩ - مفهوم تشيع

اوّلّين كسى است كه در اين امّت به اسم تشيّع ناميده شده است؛ زيرا اسم تشيّع از قديم بوده و گفته مى‌شده است: شيعه ابراهيم، شيعه موسى، شيعه عيسى و بقيّه انبيا- صلوات الله عليهم اجمعين».[١]

٦- امّا شيخ مفيد مى‌نويسد:

هر كس كه از على (ع) پيروى كند و او را بر اصحاب رسول خدا (عليهما السلام) مقدّم بدارد و معتقد باشد كه او بنا بر وصيّت پيامبر (عليهما السلام) و به خواست و اراده خداى متعال، امام مردم مى‌باشد، شيعه است».[٢]

٧- شيخ طوسى، در باره نصّ و وصيّت سخن گفته و تشيّع را اعتقاد به اين مى‌داند كه: على (ع) امام مسلمانان به وصيّت رسول خدا و به اراده خداى متعال مى‌باشد. سپس «نصّ» را به جلى و خفى تقسيم مى‌كند؛ امّا «نصّ جلى»، نصّى است كه فقط شيعه اماميّه قايل به آن هستند، اگرچه برخى از اصحاب حديث آن را به صورت خبر واحد نقل كرده باشند؛ امّا «نصّ خفى»، نصّى است كه تمام امّت، آن را قبول داشته باشند، اگر چه در تأويل، تفسير و مقصود آن، اختلاف داشته باشند و تمام كسانى كه به سخنانشان اعتنايى مى‌شود، آن را انكار نمى‌كنند.

شيخ طوسى، فرقه سليمانيّه از فروعات فرقه زيديّه را از فرقه‌هاى شيعه نمى‌داند؛ زيرا قايل به نصّ نيستند و مى‌گويند: امامت به وسيله‌

[١] - فرق الشيعه: ١٧.

[٢] -- هويّة التشيع، شيخ احمد وائلى: ١٢، به نقل از موسوعه العتبات المقدّسه: ٩١.