در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٧٨ - شايستگيهاى امام على(ع) براى مرجعيت

نظر آن حضرت مهمتر از منافع امّت اسلامى نبوده است كه در طول ربع قرن براى برپايى حكومت اسلامى و سرافرازى امّت اسلام، رنج و مشقّتهاى فراوانى را تحمّل كرده بود. پس از زحمتهاى طاقت‌فرساى پيامبر (عليهما السلام) تازه هسته‌هاى اوّليّه حكومت اسلامى شكل گرفته بود و مى‌خواست كه انسانها را به مسير خير و صلاح دنيا و آخرت رهنمون شود؛ بنابراين، پيامبر (عليهما السلام) نسبت به هدايت و خير و صلاح امّت خويش، بسيار حريص بود و مى‌خواست كه آنان را به سوى منافع دنيايى و آخرتى‌شان راهنمايى كند، در اين صورت، آيا سزاوار بوده است كه امّت خود را بدون راهنما و بدون آن كه راه صحيح را به آنان نشان دهد، رها كند به گونه‌اى كه از انحراف و گمراهى در امان نباشند و هر لحظه امكان داشته باشد كه از طريق مستقيم، منحرف شوند؟! اين چيزى است كه درباره پيامبر اكرم (عليهما السلام) متصوّر نيست؛ پيامبرى كه قرآن در وصف او مى‌فرمايد:

... عَزِيزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُم بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُوفٌ رَّحِيمٌ‌.[١]

بر او دشوار است كه شما در سختى بيفتيد و به هدايت شما حريص و نسبت به مؤمنان، مهربان و دلسوز است.

بنابراين، انتخاب على (ع) توسّط آن حضرت به اراده و فرمان الهى بوده است؛ چنان كه خداوند، طالوت را به خاطر امتيازش در

[١] - توبه( ٩): ١٢٨.