در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٤٨ - انحرافى دوباره

روش بنى‌اميّه را در پيش گرفتند. آنان اهل بيت (عليهم السلام) را كه پسرعموهايشان بودند، مورد سخت‌ترين آزار و شكنجه‌ها قرار دادند و آنان را يكى پس از ديگرى مسموم كردند يا به شهادت رساندند.

در اين ميان، فقط در دوران كوتاهى كه بنى‌اميّه و بنى‌عبّاس در حال جنگ و گريز بودند، اهل‌بيت (عليهم السلام) و شيعيانشان نفس راحتى كشيدند. امّا به سرعت و به خصوص در زمان منصور دوانيقى، به خطر گسترش فعّاليّتهاى شيعه پى بردند. آنان مى‌ديدند كه مردم به سرعت در اطراف اهل بيت (عليهم السلام) جمع مى‌شوند و با آنان رابطه عاطفى برقرار مى‌سازند؛ از اين رو، براى حفظ پايه‌هاى حكومت خويش، سعى مى‌كردند كه از گسترش و توسعه تشيّع جلوگيرى كنند.

آنان سختگيرى عليه سادات و اهل‌بيت (عليهم السلام) را آن قدر شديد كردند كه منجر به قيامهاى علويان شد؛ از جمله محمّد بن عبدالله بن حسن بن على، ملّقب به «نفس زكيّه» عليه منصور عبّاسى قيام كرد. او در نامه‌اى خطاب به منصور، يادآور شد كه چگونه بنى‌عباس با سوء استفاده از مقام و موقعيّت اهل‌بيت (عليهم السلام) مردم را در اطراف خويش جمع و حكومت بنى‌اميّه را به خونخواهى اهل‌بيت (عليهم السلام) ساقط كردند.

نفس‌زكيّه در نامه‌اش آورده بود:

«... همانا اين حقّ، حقّ ماست. شما در ابتدا ادّعا كرديد كه به خاطر ما قيام كرده‌ايد و بدين وسيله شيعيان ما را دنبال خود