در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٨٨ - غلو و غلات

«چيزى كه بايد مورد توجّه قرار گيرد، اين است كه آنچه از اقوال و افعال مذموم كه در جنس شيعه وجود دارد، چندين برابر اين مقدار است كه ما ذكر كرديم لكن همه اين امور در اماميّه اثناعشريّه يا زيديّه وجود ندارد، امّا بسيارى از آنها در غلات و عوام آنها وجود دارد».[١]

مشكل اصلى كه باعث انتساب اين نسبتهاى ناروا به شيعه اثناعشرى مى‌شود، اين است كه بسيارى از منحرفين و غلات، ادّعاى دوستى با اهل بيت (ع) مى‌كردند. از سوى ديگر، منشأ پيدايش بسيارى از آنها، شهر كوفه بود كه مركز اصلى شيعيان شناخته مى‌شد. اين شهر، محلّ تضارب آراى فرقه‌هاى مختلف و نقطه تقابل عقايد وارداتى بود، از قبيل: مانويه و ثنويه كه در سايه مجوسيّت به وجود آمده بود و عقايد حلول، اتّحاد و تناسخ كه از دينهاى هندو آمده بود و در ميان مردم عوام و ساده لوح انتشار مى‌يافت.

و از آن جا كه اهل بيت (عليهم السلام) داراى جايگاه ويژه‌اى در ميان مسلمانان و به خصوص شيعيان اهل كوفه بودند، غلات، ادّعا مى‌كردند كه منتسب به اهل بيت (عليهم السلام) و از شيعيان ايشان هستند تا قلوب مردم را متوجّه خويش سازند و زمينه ترويج عقايد باطلشان به راحتى فراهم شود.

[١] - منهاج السّنة النبويه: ١/ ٥٧.