در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٤١ - انحرافى دوباره

يارانش را به شهادت رسانيد و در طى حكومت بيست ساله‌اش انواع آزار و شكنجه‌ها را در مورد شيعيان روا داشت.

ابن ابى‌الحديد معتزلى از كتاب الاحداث مدائنى نقل كرده است:

«معاويه طى حكمى به تمام عمّال خود نوشت: من ذمّه خودم را از هر كسى كه درباره فضايل ابوتراب و اهل بيتش چيزى روايت كند، برداشته‌ام. پس از آن خطبا در هر شهر و روستايى، به بدگويى از على (ع) پرداختند و او را بالاى منابر، لعن و نفرين مى‌كردند!!

در اين اوضاع، مردم كوفه از همه بيشتر تحت فشار و اختناق بودند؛ زيرا شيعيان على (ع) در اين شهر بيشتر بودند و معاويه، زياد بن سميّه را والى اين شهر قرار داده و بصره را هم بدان ضميمه كرده بود. زياد كه روزگارى از ياران و فرمانداران على (ع) به شمار مى‌رفت، تمام شيعيان و خواصّ آن حضرت را مى‌شناخت و آنان را در هر جا كه پنهان مى‌شدند، پيدا مى‌كرد و به شهادت مى‌رسانيد. او دست و پاى عده زيادى از شيعيان را قطع كرد و چشم بسيارى را ميل كشيد و بسيارى را به دار زد و آنان را از عراق تار و مار كرد. به اين ترتيب، چيزى نگذشت كه شيعيان شناخته شده اى در عراق باقى نمانده بود.

معاويه به تمام عمّال خود دستور داده بود كه گواهى هيچ شيعه‌اى را در هيچ محكمه‌اى قبول نكنند. در دستورالعمل ديگرى نوشت: