در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٩ - فصل اول اسلام و تسليم

«اگر به خدا و روز واپسين ايمان داريد، پس در آنچه با هم اختلاف مى‌كنيد، به خدا و رسول او واگذار كنيد».

فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىَ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُواْ فِى أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُواْ تَسْلِيمًا.[١]

«به خدا قسم! ايمان نمى‌آوردند تا هنگامى كه در آنچه اختلاف مى‌كنند، تو را حَكَم قرار دهند، سپس بر آنچه قضاوت كرده‌اى، ناراحت نبوده و تسليم كامل باشند».

از اين آيات، روشن مى‌شود اسلامى كه خداوند متعال از بندگانش مى‌خواهد، متضمّن تسليم به تمام معنا در مقابل دستورات و تصميمات رسول اكرم (عليهما السلام) است، اگرچه اين مطالب بر خلاف آن چيزى باشد كه شخص، آن را مى‌خواهد، يا فرد، معتقد باشد كه مصلحت، چيزى غير از دستورات و تصميمات پيامبر (عليهما السلام) را اقتضا مى‌كند.

خداوند دستور داده است كه تسليم خدا و رسول بودن، مقدّم بر مقتضيات مصلحتى است كه شخص آن را مى‌بيند، يا در عرف بدان پايبند هستند و اسلام حقيقى، خضوع و تسليم مطلق بودن در مقابل اراده پيامبر (عليهما السلام) را اقتضا دارد، به اين اعتبار كه وى مبلّغ دستورات الهى است و اطاعت وى، اطاعت از خداى متعال مى‌باشد.

اما معناى دوّم كه عبادت خالصانه مى‌باشد، در بردارنده تعبّد خالصانه پروردگار در مسائل شرعى مى‌باشد كه شامل عباداتى كه‌

[١] - نساء( ٤): ٦٥.