در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٨٢ - عقايد شيعه اثناعشرى

سوّم: نبوّت. شيعه معتقد است كه ارسال انبيا براى تبشير و انذار خلايق، واجب است و همانا خداى متعال، انبيايش را از زمان خلقت آدم ارسال كرده و آن را با حضرت خاتم‌الأنبيا (عليهما السلام) به اتمام رسانيده است و شريعت او تا روز قيامت جاودانه خواهد بود و او از خطا، و نسيان و ارتكاب معاصى و رذايل، قبل از بعثت و بعد از آن معصوم است. او از روى هوا و هوس سخن نمى‌گويد و آنچه مى‌گويد بر اساس وحى است. او رسالت خود را به طور كامل به انجام رسانيده و حدود شريعت را براى مسلمين بيان كرده و قرآنى كه بر او نازل گرديده، غيرقديم است- زيرا قديم، تنها خداى متعال است- و اين كتاب، هيچ باطلى در آن راه ندارد و از تحريف مصون است.

چهارم: امامت. اماميّه معتقد است كه: امامت، لطفى از سوى خدا است كه سزاوار نيست پيامبر (عليهما السلام) از آن غفلت كند. و در واقع پيامبر ما، على ابن ابى‌طالب (ع) را در غدير خم به عنوان امام منصوب كرده و در احاديث بسيارى، همه را دعوت كرده كه به او تمسّك جسته و از او پيروى كنند؛ چنان كه همه را دعوت كرده تا به اهل بيت او (عليهم السلام) متمسّك شوند.

پنجم: معاد. بدين معناست كه تمام خلايق در روز قيامت مبعوث مى‌شوند تا خداوند، جزاى هر يك را در مقابل عملش بدهد؛ هر كس كه نيكى كرده پاداش بگيرد و هر كس كه بدى كرده عقوبت شود. و شفاعت حقّ است و براى مسلمانانى است كه مرتكب گناه كبيره شده‌اند و كفّار و مشركان در آتش مخلّد هستند.