در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٨١ - عقايد شيعه اثناعشرى

معصيت خود، نهى فرموده است. همگى را مشمول هدايت خويش قرار داده و همه را مورد احسان، تفضّل و لطف خود قرار داده است. هيچ كس را تكليفى بيش از طاقتش نداده و هيچ كس را به كارى امر ننموده، مگر اين كه استطاعت آن را داشته باشد. هيچ عبثى در صنع او و هيچ تفاوتى در خلقش و هيچ قبيحى در فعلش نيست. از مشاركت بندگانش در اعمال، منزّه است و هيچ كس را عذاب نمى‌كند، مگر به خاطر گناهش و هيچ بنده‌اى را ملامت نمى‌كند، مگر به خاطر اعمال قبيحش:

... لَا يَظْلِمُ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ وَإِن تَكُ حَسَنَةً يُضَاعِفْهَا وَيُؤْتِ مِن لَّدُنْهُ أَجْرًا عَظِيمًا.[١]

«ذرّه‌اى ظلم نمى‌كند و اگر حسنه‌اى باشد، آن را مضاعف مى‌كند واز جانب خودش اجر عظيمى مى‌دهد».

اين در حالى است كه بيشتر فرقه‌هاى ديگر مى‌گويند: امكان دارد كه خداوند، نيكوكار را بدون آن كه گناهى از او سرزده باشد، عذاب كند! و گناهكار را پاداش دهد و او را وارد بهشت كند! و اين ظلمى است كه به خداوند نسبت داده مى‌شود، در حالى كه خداى متعال از اين نسبت منزّه و دور است. معتزله در اين اصل با شيعه هم عقيده هستند، لذا به آنان هم اصطلاحاً عدليّه مى‌گويند».

[١] - نساء( ٤): ٤٠.