در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٩٣ - غلو و غلات

«يا مانند كسى كه از كنار قريه‌اى گذشت كه همه ساكنان آن مرده بودند، گفت: خدا چگونه اينان را بعد از مرگ زنده مى‌كند؟ پس خداوند او را صد سال ميراند و سپس او را زنده كرد».

قرآن مجيد، سخنان شنيع يهوديان را چنين بيان مى‌فرمايد:

وَقَالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللّهِ ....[١]

«يهوديان گفتند كه عزير، پسر خداست!».

علّت چنين ادّعايى- آن گونه كه روايات مى‌گويند- اين بود كه اين معجزه از آن حضرت صادر شد و آنان به خاطر همين قايل به الوهيّت وى شدند.

مثل همين قضيّه در مورد نصارا نيز رخ داده است؛ زيرا آنان در مورد حضرت عيسى (ع) دچار غلوّ شده و ادّعاى الوهيّت درباره وى كردند؛ از اين رو، قرآن پس از تذكّر به يهود، نصارا را مورد خطاب قرارداده مى‌فرمايد:

وَقَالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللّهِ وَقَالَتْ النَّصَارَى الْمَسِيحُ ابْنُ اللّهِ ذَلِكَ قَوْلُهُم بِأَفْوَاهِهِمْ يُضَاهِؤُونَ قَوْلَ الَّذِينَ كَفَرُواْ مِن قَبْلُ قَاتَلَهُمُ اللّهُ أَنَّى يُؤْفَكُونَ‌.[٢]

يهوديان گفتند: كه عزير پسر خداست و مسيحيان گفتند: مسيح پسر خداست.

[١] - توبه( ٩): ٣٠.

[٢] -- توبه( ٩): ٣٠.