در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٥٩ - فصل چهارم ادامه مسير تشيع

كافى را براى مبارزه با دستگاه حكومتى نداشتند؛ از اين رو، تلاشهاى فرهنگى، اهمّيّت بيشترى داشته و زمينه را براى اقدامات بعدى فراهم مى‌آورد.

درستى اين موضع را قيام مسلّحانه زيد بن على بر ضدّ حكومت بنى‌اميّه و شهادت وى به اثبات مى‌رساند. مردم كوفه از حمايت زيد دست برداشتند؛ چنان كه از حمايت پدرانش دست برداشته بودند؛ زيرا فهم و شعور كافى براى تحمّل تبعات قيام مسلّحانه را نداشتند.

در ابتداى تأسيس حكومت بنى‌عبّاس، امنيّت و آرامش نسبى براى اهل‌بيت (عليهم السلام) وجود داشت، همين مطلب، زمينه مناسبى براى شيعه بود تا علوم اسلامى را از ائمّه (عليهم السلام) و به خصوص از امام صادق (ع) دريافت كند؛ از اين رو، «مذهب اماميّه» به «مذهب جعفرى» مشهور شده است؛ زيرا فضاى باز آن برهه باعث شد تا امام صادق (ع) اركان و بنيانهاى عقيدتى- فرهنگى شيعه- را مستحكم كند.

امّا چيزى نگذشت كه فشار و اختناق بنى‌عبّاس شروع شد. آنان رغبت و علاقه مردم به اهل‌بيت پيامبر (عليهما السلام) را مى‌ديدند و نمى‌توانستند آن را تحمّل كنند. آنان در ابتدا با شعار، جلب رضايت آل‌محمّد به قيام عليه بنى‌اميّه پرداختند، امّا پس از آن كه به اريكه قدرت تكيه زدند، اهل‌بيت پيامبر (عليهما السلام) را در فشار و اختناق قرار دادند.