در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١١٩ - اصطلاح شيعه از زبان پيامبر(عليهما السلام)

بر اين اساس، تمام اقدامات براى اين بود كه اين دو مقام، در بنى هاشم جمع نشود و آثار اين تلاشها در «سقيفه بنى ساعده» ظاهر شد.

به ظاهر، اقدامات پيروان خطّ اجتهاد، به طور كامل بر پيروان على (ع) مخفى نبوده است. در حقيقت بعضى از پيروان على (ع) احساس كرده بودند كه قريش براى پس از رحلت رسول خدا (عليهما السلام) برنامه‌ريزى كرده تا خلافت را از على (ع) و فرزندانش بگيرد. براءبن عازب اين ماجراها را چنين توضيح مى‌دهد:

«هنوز هم از دوستداران بنى هاشم هستم. پس از آن كه رسول خدا (عليهما السلام) رحلت كرد، مى‌ترسيدم كه قريش امر خلافت را از بنى هاشم بگيرند. همانند كسى شده بودم كه از چيزى مى‌ترسد و در انتظار به سر مى‌برد، در حالى كه به خاطر بيمارى رسول‌خدا (عليهما السلام) بسيار ناراحت و غمگين بودم، پيش بنى هاشم مى‌رفتم كه نزد پيامبر (عليهما السلام) در حجره بودند. بزرگان قريش را نيز زير نظر داشتم. در همين حال بودم كه ابوبكر و عمر را در ميان آنان نيافتم. ناگهان ديدم كه يكى مى‌گويد: مردم در سقيفه بنى ساعده جمع شده‌اند. و ديگرى مى‌گويد: با ابوبكر بيعت شده است. چيزى نگذشت كه ابوبكر را ديدم كه پيش مى‌آيد و عمر و ابوعبيده و جمعى از اصحاب سقيفه همراه او هستند. آنان با روپوشهاى صنعانى، خود را پوشانده بودند و هر كسى را كه مى‌ديدند، او را پيش مى‌آوردند و دست او را به عنوان بيعت در دست ابوبكر مى‌گذاشتند، چه اين كه‌