در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٧٠ - نصوص ديگرى از پيامبر اكرم(عليهما السلام)(بر جانشينى على(ع))

و فرمود: هذا اخى؛ اين برادرِ من است. به اين ترتيب رسول خدا (عليهما السلام) كه سيّد المرسلين و امام المتّقين و فرستاده پروردگار جهانيان بود- كه در ميان خلايق، نظير و بديلى ندارد- با على ابن ابى‌طالب (ع) پيمان برادرى بست ....».[١]

از موارد ديگر اين است كه: در سال نهم هجرت، رسول خدا (عليهما السلام) براى غزوه تبوك از مدينه خارج شد و على ابن ابى‌طالب را جانشين خويش در ميان خانواده‌اش قرار داد و سباع بن عرفطه- از بنى غفار- را جانشين خويش در مدينه تعيين كرد.

منافقان از باقى ماندن على (ع) در مدينه غافلگير شدند و گفتند:

«پيامبر (عليهما السلام) او را با خود نبرده است، مگر براى اين كه او را شايسته همراهى با خويش ندانسته است. وقتى كه اين سخنان به گوش على (ع) رسيد، سلاحش را برداشت و از مدينه خارج شد تا در منزلگاه جرف، خدمت پيامبر رسيد و عرض كرد: اى پيامبر خدا! منافقان گمان مى‌كنند كه مرا شايسته همراهى با خويش ندانسته‌اى؛ از اين رو در مدينه پيش زنان و كودكان گذارده‌اى!

[١] - السيره النبويّه: ١/ ٥٠٤؛ جامع ترمذى: ٥/ ٥٩٥، ح ٣٧٢٠؛ المستدرك على الصحيحين: ٣/ ١٦، ح ٤٢٨٩؛ الطبقات الكبرى: ٢/ ٦٠؛ السيره الحلبيّة: ٢/ ٢٠؛ مصابيح السنه: ٤/ ١٧٣، ح ٤٧٩٩؛ مشكاه المصابيح: ٣/ ٣٥٦، ح ٢٦٠٩؛ الرياض النضره: ٣/ ١٦٤ و ١١١؛ الفضائل، احمد بن حنبل: ١٩٤/ ح ١٤١؛ تاريخ دمشق: ١٢/ ١٣٦؛ تذكره الخواص: ٢٤. وى اين حديث را صحيح دانسته است؛ كنز العمّال: ج ١٣/ ١٠٦، ح ٣٦٣٤٥؛ مسند ابى يعلى: ١/ ٤٤٥، ح ٣٤٧.