در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦٠ - مصاديق اهل بيت(عليهم السلام)

مهم را با هم برعهده داشتند، به خصوص پس از آن كه به مدينه هجرت كرده و حكومت اسلامى را تشكيل دادند، مسلمانان مى‌ديدند كه چگونه سلطه سياسى با سلطه دينى در رسول خدا (عليهما السلام) جمع شده است؛ از اين رو، اگر آن حضرت مرجعيّت دينى فردى را معيّن مى‌كردند، لازمه‌اش آن بود كه مرجعيّت سياسى وى را نيز تعيين كرده‌اند. بر اين اساس، پيامبر (عليهما السلام) حاكم اوّل پس از خود را تعيين فرمودند؛ چنان كه افراد پس از حاكم اوّل را نيز تعيين فرمودند. از اين جا بود كه امور در مجراى طبيعى خود قرار گرفت و هركدام از جانشينان پيامبر (عليهما السلام) جانشين پس از خود را معرّفى مى‌كردند؛ چنان كه پيامبر (عليهما السلام) خبر داده بود.

وقتى كه به سيره نبوى مراجعه مى‌كنيم، مى‌بينيم كه رسول خدا (عليهما السلام) از همان ابتداى رسالت، عنايت خاصّى به مسأله جانشينى خود داشته است و به تربيت كسى كه جانشينى وى را برعهده خواهد گرفت، اهتمام خاصّى مى ورزيده است. عنايات خاصّ الهى سبب شده بود كه زمينه‌هاى اين تربيت خاصّ نبوى حتّى قبل از آن كه آن حضرت به پيامبرى برگزيده شود، فراهم گردد. ابن اسحاق- چنان كه ابن هشام از او نقل مى‌كند- اين مسأله را چنين توصيف مى‌كند:

«از نعمتهاى خدا بر على ابن ابى‌طالب و از خيرات و منّتهايى كه خدا بر او گذاشت اين بود كه قريش به قحطى و خشكسالى‌