در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٩٠ - غلو و غلات

برساند. بدين ترتيب مى‌توانيم مبالغه در فضايل را نوعى غلوّ بدانيم. در اين صورت كتابهاى روايى اهل سنّت پر از فضايل جعل شده براى بعضى از صحابه است. اين فضايل در زمان بنى‌اميّه به منظور از بين بردن فضايل على (ع) و پايين آوردن جايگاه بنى‌هاشم، جعل شده است؛ چنان كه بعضى از حافظان موثّق جمهور، از قبيل مدائنى و نفطويّه بدان اعتراف كرده‌اند. مثل اين روايت كه: «خداوند براى مردم به طور عام و براى ابوبكر و عمر به طور خاص، متجلّى مى‌شود و ملائكه از عثمان حيا مى‌كنند!».

و فضايلى براى عايشه، طلحه و زبير نقل شده است در حالى كه اينان بر امام واجب الاطاعه در زمان خويش، خروج‌كردند!

بعضى از متصوّفه نيز در مورد شيوخ خود غلّو كرده و امور شنيعى را درباره آنها ادّعا كرده‌اند و گاهى مرتبه آنان را بالاتر از پيامبران (عليهم السلام) برده‌اند! همچنين بعضى از پيروان مذاهب چهارگانه اهل سنّت، مسائلى افراطى در فضايل ائمّه خود گفته و غلوّ را به حدّ افراط رسانده‌اند.

فرقه رونديّه- منسوب به عبدالله روندى- درباره بنى عبّاس تا حدّ كفر غلوّ كرده است. اين فرقه ادّعا كرده است كه ابوهاشم به محمّدبن على بن عبدالله بن عبّاس بن عبدالمطّلب وصيّت كرده است، زيرا او در منطقه شراة از سرزمين شام نزد او از دنيا رفت و وصيّت را از طريق پدرش على بن عبدالله به او رسانيد. او، امام بود! و او