در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١١٥ - فصل سوم بذر تشيع

و در مطالب گذشته گفتيم كه پيامبر (عليهما السلام) در حديث ثقلين، اهل بيت خويش را قرين «قرآن» قرار داد و اعلام كرد كه: اين دو از هم جدا نمى‌شوند تا در حوض كوثر بر من وارد شوند، سپس به صورت خاص به على (ع) اشاره كرد و فرمود:

«عليّ مَعَ القرآن و القرآنُ مَعَ علي، لن يفترقا حتى يردا عليّ الحوض».

[١]

«على (ع) با قرآن و قرآن با على (ع) است و اين دو از هم جدا نمى‌شوند تا در حوض بر من وارد شوند».

اگر قرآن، حقّى باشد كه هيچ شك و باطلى در آن راه ندارد و از سوى ديگر على (ع) با قرآن باشد، پس بديهى است كه على (ع) با حق است و مادامى كه او بر حق است، پيروى از او واجب مى‌گردد؛ زيرا پيروى از حقّ، واجب است.

اينها، مهمترين دلايلى است كه پيروان نص به واسطه آن، پيروى و اطاعت از على (ع) را واجب دانسته و مخالفت با او را جايز ندانسته‌اند و موضعگيرى آنان حتى در زمان پيامبر اكرم (عليهما السلام) روشن بوده است.

محمّد كردعلى مى‌نويسد:

«عدّه‌اى از بزرگان صحابه به موالات با على (ع) در عصر رسول خدا (عليهما السلام) شناخته شده‌اند مثل سلمان فارسى كه مى‌گفت: با رسول‌

[١] - المستدرك: ٣/ ١٢٤؛ مجمع الزوائد: ٩/ ١٢٤؛ كنزالعمّال: ٦/ ١٥٣؛ فيض القدير: ٤/ ٣٥٦.