در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١١٤ - فصل سوم بذر تشيع

درباره على (ع) بر من سه چيز وحى شده است؛ اين كه او آقاى مسلمانان و امام متّقيان و پيشواى سفيدرويان است».

«عليّ مع الحقّ والحقُّ معَ علي وَ لَن يفترقا حتّى يردا عليّ الحوض يوم القيامة».

«على با حق و حق با على است و اين دو از هم جدا نمى‌شوند تا در روز قيامت در حوض بر من وارد شوند».

و آن حضرت در هنگامى كه على (ع) از مقابلش گذشت، فرمود:

«الحق مع ذا، الحق مع ذا».

[١]

«حق همراه اوست، حق همراه اوست».

از اين نصوص و امثال آن، اصحاب پيامبر (عليهما السلام) فهميدند كه امر بسيار مهمّى براى على (ع) ثابت مى‌شود و آن اين كه او هميشه بر حق و همراه حق است و اين دو هيچ گاه از هم جدا نمى‌شوند.

[١] - تاريخ بغداد: ١٤/ ٣٢١؛ المستدرك: ٣/ ١٢٤ و ١١٩؛ جامع، ترمذى: ٢/ ٢٩٨؛ مجمع الزوائد: ٩/ ١٣٤: ج ٧، ص ٢٣٥. فخر رازى گفته است: به تواتر ثابت شده است كه على ابن ابى طالب( ع) بسم الله را با جهر مى گفته است. و هر كس در دين خود به على ابن ابى طالب اقتدا كند، در واقع هدايت شده است. دليل آن هم قول پيامبر اكرم( عليهما السلام) است كه فرمود:

اللهمّ أدرِ الحقَّ مع على حيث دار؛

خدايا! حق را با على قرار بده، هر جا كه باشد؛ التفسير الكبير: ١/ ٢٠٤، مبحث جهر به بسم‌الله.