زيارت عاشورا فراتر از شبهه - تبريزي، ميرزا جواد - الصفحة ٤٦٣

چرا زيارت عاشورا در مجامع حديثى شيعى ذكر نشده است؟

مجامع حديثى شيعه به عنوان منابع مورد مراجعه‌ى كليه‌ى افراد، حتى عامه بوده است و مبناى محدثان، بزرگ اجتناب از ذكر احاديثى بوده كه با تقيه سازگارى ندارد (با توجه به اينكه شيعه همواره در فشار حكام جور بوده) از اين رو مشاهده مى‌شود كه اين زيارت شريفه در منابع حديثى ذكر نشده است و به ذكر زيارت عاشورا در كتب ادعيه كه فقط مورد مراجعه شيعه بوده اكتفا نموده‌اند، پس عدم ذكر زيارت عاشورا در منابع اوليه‌ى شيعه، حاكى از آن نيست كه اين زيارت قبلًا نبوده و بعداً پديدار گشته است؛ بلكه دستگاه ظلم بعد از رحلت رسول خدا صلى الله عليه و آله با تكيه بر اريكه‌ى قدرت، قرن‌ها نگذاشت شيعه به راحتى رأى و معتقدات خود را منتشر كنند و كتابخانه‌هاى شيعى بارها به واسطه‌ى مخالفين مورد هجوم قرار گرفته و به آتش كشيده شد. به همين جهت علماى بزرگ با تلاش بى وقفه و تحمل مشقات آن زمان (كه همواره در دوران متعدد، تقيه را پيشه‌ى كار خود قرار داده بودند) توانستند اثرى را جهت حفظ مبانى حديثى شيعه تدوين نمايند، كه اولين آنها ٤٠٠ اثرى بود كه به اصول اربعمائه معروف گرديد. اين مجموعه توسط اصحاب ائمه عليهم السلام تدوين شد و حاوى كلمات ائمه عليهم السلام در موضوعات مختلف بوده است كه به مرور زمان، و هجوم به منابع غنى شيعى، اكثر آنها از بين رفته‌اند، و آنچه كه امروزه از اصول اربعمائه باقى مانده است بيش از ١٦ اصل نمى‌باشد، كه مرحوم محدث نورى رحمه الله در خاتمه‌ى كتاب مستدرك الوسائل ذكر نموده‌اند. سپس با