زيارت عاشورا فراتر از شبهه - تبريزي، ميرزا جواد - الصفحة ٢٠٩ - تعريف لعن

تعريف لعن‌

ابن منظور در تعريف لعن مى‌گويد: لعن: «

الابعاد والطرد من الخير؛[١]

يعنى: لعن به معناى دور كردن و طرد از خير است»، و به تعبير واضح‌تر دعا كردن براى اينكه خداوند رحمت خود را از كسى بردارد.

راغب اصفهانى مى‌گويد: «لعن به معناى طرد و دور كردن با غضب است. لعن اگر از جانب خدا باشد در آخرت به معناى عقوبت و در دنيا به معناى انقطاع از قبول رحمت و توفيق است. و اگر از انسان باشد به معناى دعا و نفرين و درخواست بر ضرر غير است».[٢] طريحى مى‌گويد: «لعن به معناى طرد از رحمت است».[٣] ابن اثير مى‌گويد: «اصل لعن به معناى طرد و دور كردن از خداست.

و از خلق به معناى سبّ و نفرين است».[٤] خداوند متعال در قرآن كريم ٣٧ بار «لعن» را با انتساب به خودش و نيز يك بار با انتساب به مردم به كار برده است. و اين حدّ به كار بردن اين واژه في حد ذاته دليل بر مشروعيت لعن از حيث اصل اولى است.

[١]- لسان العرب، ج ١٣، ص ٣٨٧.

[٢]- مفردات راغب، ص ٤٧١.

[٣]- مجمع البحرين، ج ٦، ص ٣٠٩.

[٤]- النهايه، ج ٤، ص ٣٣٠.