انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٦٦ - بهشتى ها

نعمت‌هاى پروردگار خود بهره مى‌برند و از نتايج اعمالى كه در دنيا انجام داده اند كاملًا راضى هستند.

«فِي جَنَّةٍ عالِيَةٍ»

آنان در بهشت برين. به مقام‌هاى بالا و درجات عالى رسيده‌اند و به بهترين نعمت‌هاى دست يافته‌اند كه در دنيا تصوّر آن‌ها را نمى‌توانستند.

«قُطُوفُها دانِيَةٌ»

ميوه‌هاى چيدنى در دسترس انسان قرار دارد و نياز نيست كه با چوب و سنگ ميوه‌ها را پايين بياورد و يا خود را به زحمت اندازند. بعضى‌ها گفته‌اند كه لازم نيست ميوه را با دست بچيند؛ بلكه به اشاره ميوه‌ها پيش انسان حاضر مى‌شوند. شرايط كره بهشت با كره زمين فرق دارد. نفس انسان در بهشت قوى مى‌شود و بسيارى از كارها به نفس انسان تعلق دارد؛ زيرا تمام حركات بدن انسان مربوط به اراده نفس است. نفس يعنى روح، در بهشت روح انسان به مرحله بالا مى‌رسد و انسان هر چيزى را كه بخواهد به اراده او حاضر مى‌شود.

در دنياى مادى، اگر نفس انسان كنترل شود، بعداز مرگ وقتى داخل بهشت شود، تكامل يافته داخل مى‌شود. همه چيز به اراده اوست؛ در حالى‌كه در دنيا تنها اعضاى بدن به اراده نفس انسان حركت مى‌كند. در بهشت نفس قوى گرديده و به حد كمال خود مى‌رسد. لذا همه چيز به اراده او انجام مى‌شود. البته با پيش‌رفت علوم در دنياى مادى نيز ممكن است بعضى كارها به اراده انسان انجام شود و با اراده بر چيزى تسلط پيدا كند؛ مثلًا يك نفر در شهر هرات نشسته است و به اراده نفس خود، بركسى ديگر كه در كابل نشسته، تصرف مى‌كند. وقتى نفس انسان‌