انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٦٥ - بهشتى ها
حلال و حرام براى چنين انسانى فرق ندارد و هر چيزى به دستش بيافتد مىخورد و هركارى كه بتواند، انجام مىدهد؛ زيرا نفس انسان كثيف مىشود. وقتى نفس كثيف شد سرش را پايين انداخته و حيوان صفت در فكر هوسهاى نفسانى و لذّتهاى شهوانى خود مىافتد و از انسانيت دور مىشود.
«إِنِّي ظَنَنْتُ أَنِّي مُلاقٍ حِسابِيَهْ»
آيه مباركه مىفرمايد: من در دنيا مىدانستم كه از من حساب مىگيرد. همين انسان كه رستگار شده با خودش صحبت مىكند. و از خوشحالى با خود چنين زمزمه مىكند كه من مىدانستم بعد از مرگ از من حساب مىگيرد و به همين علت خود را كنترل مىكردم.
«فَهُوَ فِي عِيشَةٍ راضِيَةٍ»
مىفرمايد: پس آنهايى كه نامه اعمال شان را به دست راست خود گرفتهاند در يك زندگانى كاملًا پسنديده قرار دارند كه براى آنها رضايت بخش است.
در دنيا نيز چنين است؛ انسان گاهى همه چيز دارد. پول، ثروت، فرزند، موقعيت اجتماعى، موقعيت سياسى، در كل از نظر مادى زندگانى خوب و مرتب دارد؛ اما با وجود تمام آنها، از زندگانى خود راضى نيست. ممكن است مريض باشد و يا مشكلات اخلاقى داشته باشد. بههر صورت زندگانى برايش گوارا نيست و احساس ناراحتى مىكند. گاهى اوقات انسان مشكلات اخلاقى و مشكلات خانوادگى ندارد و مريض هم نيست؛ ولى از نظر اقتصادى زير فقر زندگى مىكند؛ لذا زندگانى برايش گوا را نيست و از آن لذت نمىبرد.
قرآن مجيد مىفرمايد: آنانىكه در مرحله بالا رسيدهاند، كاملًا از وضعيت خود راضىهستند و هيچگونه احساس ناراحتى نمىكنند. آنها هرچه بخواهند از