انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٥٧ - محبت شديد به مال

آن‌ها كمك نمايد. آن‌هايى كه مال دارند بايد زكات خود را براى آن‌ها بدهند؛ در صورت اجازه حاكم شرع، خمس مال خود را براى فقرا پرداخت كنند. سرمايه داران وجوهات شرعيه خود را بايد بپردازند. اگر خداى نخواسته محبت آنان نسبت به مال چنان شديد شود كه بگويد جانم فداى مال، طبعاً او از حيوان پست‌تر مى‌شود؛ انسانى‌كه واجبات خود را فراموش كند و كمك‌هاى انسانى را ناديده بگيرد و در هيچ شرايطى حاضر نباشد كه به ديگران كمك كند، او به مراتب از حيوان بدتر است. اگر انسان به اين حدود برسد كه هرچه مال بيشتر به‌دستش بيفتد، تشنگى و محبت او زيادتر شود از انسانيت خارج مى‌شود و نبايد او را انسان ناميد. انسان بايد عزت داشته باشد و عزت ديگران را نيز بايد درك نمايد؛ زيرا كرامت و كمال انسانى در عزت و شرف انسان نهفته است.

بسيارى از سرمايه داران و پول‌داران اكنون دركشور ما وجود دارند كه زندگانى‌شان نامرتّب و خانه‌هاى شان خراب و لباس‌هاى شان ژوليده و كثيف است. آن‌ها از بس‌كه محبت زياد به مال دارند، حتى براى خود شان نيز نمى‌خواهند مصرف كنند. آنان از بُخل شديد و حرص زياد لباس‌هاى كهنه مى‌پوشند، فرش‌هاى كثيف در خانه‌هاى خود پهن مى‌كنند، تا مردم فكر كنند كه آن‌ها از روى تقوى و تواضع چنين كارى را انجام مى‌دهند. مردم علم غيب كه ندارند، فكر مى‌كنند كه از زهد و تقواى آن‌هاست. در حالى‌كه آنان از روى بُخل و دوستى به مال، دنيا را اين چنين بر خود جهنم درست كرده‌اند. اين عده هم دنياى خودرا خراب مى‌كنند و هم دين خود را ضعيف مى‌سازند. قبلًا عرض كردم كه ترك علاقه به مال دنيا، كار مشكل است و در اين عصرى‌كه ما زندگانى مى‌كنيم، شايد كسى پيدا نشود كه به مال علاقه نداشته باشد و اگر پيدا هم شود بسيار نادر است؛ ولى مى‌شود علاقه خود را به‌طور متوسط حفظ كرد. انسان بايد وارد اجتماع شود و