انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٨٩ - شرمندگى در قيامت

خويش انتخاب كردند و سرانجام از مقام عالى انسانى به پست‌ترين مقام تنزل يافتند.

مى‌فرمايد: اين‌ها در روز قيامت هيچ پناه‌گاهى ندارند و در آن‌جا همه چيز را مى‌فهمند و به چشم خود مى‌بينند؛ اما نمى‌توانند ببينند؛ از يك‌طرف خجالت مى‌كشند و عرق ذلت مى‌ريزند؛ از طرف ديگر ترس و وحشت آن‌ها را احاطه نموده و مجبور هستند چشمان خويش را پايين انداخته و به اطراف خود نگاه نكنند. «خاشِعَةً أَبْصارُهُمْ» چشمان آن‌ها خجالت زده و شرمنده‌اند. «تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ» مثل اين‌كه يك پرده ذلت و خوارى بر روى آن‌ها انداخته شده است. «ذلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كانُوا يُوعَدُونَ» اين همان روزى است كه ما توسط پيغمبران خود براى مردم وعده داده بوديم.

آيات قرآن داستان‌هاى عبرت انگيز دارد، اگر انسان از آن‌ها پند بگيرد برايش خيلى مفيد است. بهتر است قبل از اين‌كه انسان به چنين روزى گرفتار شود از خوردن حرام بپرهيزد و حساب خود را تصفيه كند. تا در روز قيامت با قلب مطمئن در پيش‌گاه خداى خود حاضر شود.

والحمد لله رب العالمين‌