انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٩ - امانت دارى و حفظ پيمان

خيانت در آن‌ها ايجاد مى‌شود. بنابراين تا زمانى‌كه جلو خيانت گرفته نشود، تا زمانى‌كه هركس خود را در برابر وظايف خود أمين نداند، نه تنها كشور به پيشرفت و ترقى نمى‌رسد؛ بلكه وضعيت از اين‌هم بدتر مى‌شود.

«وَ الَّذِينَ هُمْ لِأَماناتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ»

آن‌هايى‌كه به عهد و پيمان خود استواراند. دراين آيه مباركه از دو چيز صحبت شده است؛ امانت دارى است و ديگرى عهد و پيمان. پيمان بستن نيز دو نوع است.

نوع اول: پيمان كه با خدا بسته مى‌شود. انسان در پيشگاه خداى خود تعهد مى‌كند كه فلان كار را انجام دهد، يا اين‌كه فلان كار را انجام ندهد. دراين صورت بايد انسان بسيار مواظب خود باشد تا به پيمان خود وفادار بماند؛ زيرا پيمان شكنى با خدا خيلى خطرناك است و انسان را ذليل مى‌سازد.

نوع دوم: پيمان بستن با مردم، انسان با مردم عهد و پيمان مى‌كند كه براى آن‌ها خدمت كند، يا فلان كار را براى آن‌ها انجام مى‌دهد. در اين مورد نيز نبايد انسان پيمان شكنى كند؛ زيرا چنين كارى از نظر قرآن جايز نيست و از آن مذمت شده است. به‌قول شاعر كه مى‌گويد:

قرآن مجيد در اين مورد مى‌فرمايد: «مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ»[١] در ميان مؤمنين مردانى‌هستند كه آن‌چه با خدا پيمان بستند صادقانه وفا كردند.

[١] - احزاب/ ٢٣