انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٨ - امانت دارى و حفظ پيمان

هستند و معاش مى‌گيرند، بايد در ساعت معيّن حاضر شوند و طبق قرار داد در اوقات كارى خود در داخل مجلس حاضر باشند. براى اين‌كه وقت تلفى خيانت است و معاش گرفتن نيز براى آن‌ها اشكال دارد. اگر نماينده‌هاى مجلس بدون عذر شرعى در وقت معين در دفتر كار حاضر نشوند، مستحق گرفتن معاش نيستند؛ زيرا همه از خزانه دولت معاش مى‌گيرند و خزانه دولت مربوط به ملت است، كسى‌كه براى مردم كار نكند، مستحق معاش نمى‌شود. از رئيس جمهور تا اعضاى كابينه و روئساى ادارات، از نمايندگان مجلس تا كارمندان عادى همه نوكر مردم هستند. اين‌ها حق ندارند كه به مردم خيانت كنند. متأسفانه اكنون خيانت در افغانستان به اوج خود رسيده و كسى نمى‌تواند جلو آن را بگيرد و حتى كسى نيست كه به فكرى جلوگيرى آن باشد. دستگاه دولتى همه خاين است و هركس به اندازه توان خود به اين مردم فقير خيانت مى‌كند. كسى حاضر نيست كه از خيانت جلوگيرى كند. خود مردم نيز نسبت به حكومت بى‌تفاوت است. به‌قول شاعر: كه مى‌گويد:

معمولًا همه‌ى كشورهاى جهان داراى سه قوه است و هر قوه از خود وظايف مشخص دارد؛ قوه قضائيه كارش اين است كه خيانت‌كاران را مجازات كند تا جلو تخلّفات گرفته شود. البته قوه قضائيه به تنهايى قادر به چنين كارى نيست؛ منتهى با كمك و هم‌كارى پوليس اين توانايى را دارد كه از تخلفات جلوگيرى كند؛ ولى با اظهار تأسف، در افغانستان اين‌گونه نيست؛ خيانت‌كاران از پوليس و دستگاه قضايى نمى‌ترسند؛ چرا نمى‌ترسند؟ براى اين‌كه خود پوليس و دستگاه قضايى مشكل دارند، رشوت‌خوارى و خيانت در ميان اين دو قوه به اوج خود رسيده و موضوعات جدى گرفته نمى‌شود؛ خائنين مجازات نمى‌شود؛ وقتى خيانت‌كاران و مجرمين مجازات نشود، مسلماً آن‌ها جرئت بيشتر پيدا مى‌كنند و انگيزه‌ى بيشترى براى تخلف و