پايان‌نامه «مفهوم معروف، عوامل پديداري و روند شکل‌گيري آن از منظر قرآن و حديث» به بررسي مفهوم «معروف» در استعمالات قرآني و حديثي پرداخته است. فراواني کاربرد «معروف» در قرآن و روايات، به‌ويژه در اصطلاح «امر به معروف» ضرورت مفهوم‌پژوهي اين واژه را ايجاد کرده است. معروف، در اين پژوهش، پس از بررسي لغوي و استعمالات قرآني و حديثي به «کار خوبِ شناخته‌شده» تعريف شده که داراي سه اصل معنايي معرفت، شهرت و فضيلت است. ملاک شناخت و حُسن اين رفتار، عواملي همچون عقل و فطرت، دين، قانون و عرف است. اين عوامل سبب مي‌شوند تا کارِ نيک، پس از پيمودن فرايند سه‌مرحله‌اي، به معروف تبديل ‌شود. اين پايان‌نامه پس از بررسي موارد بالا به بررسي برخي چالش‌ها در روند شکل‌گيري معروف، مانند تعارض اسباب در معروف‌سازي، پرداخته است. نوشتار پيشِ‌ رو، گزارشي از اين پايان‌نامه است.

واژگان کليدي: معروف، منکر، امر به معروف و نهي از منکر، عوامل پديداري معروف، روند شکل‌گيري معروف، فرهنگ‌سازي اسلامي، مفهوم شناسي.

[٣٢٧]. پژوهشگر مرکز تخصصي حديث حوزه و دانشجوي دکتري دانشگاه قرآن و حديث؛ ([email protected]).