١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص

ابتداء دولة المغول وخروج جنكيز خان - الشّيرازيّ الشّافعيّ، محمود - الصفحة ٥٨ - نصَّان

شام ومصـر دارم، هر كه ازين جا موافقت مى كند فَبِها ونعمه، والاَّ هم ازين جا باز گردند.

^ ايشان را اگر نيز دل نبود كه بروند از بيم نيارستند گفت كه باز مى گرديم وبه يك بار بدين شيوه ساخته وپرداخته به شام رفتند.

^ وچون اين سخن به سمْع پادشاه رسيد، به غايتى برنجيد (أخبار مغولان در أنبانه قطب، ٣٩ - ٤٣).

^ وجلال الدين پسـر دواتدار كوچك را بر كشيده بود وبزرگ گردانيده واو خود را در نظر پادشاه چنان فرانموده كه در همه الوس پادشاه را ازو مشفق تر كسى نيست.

^ در بندگى عرضه داشت كه چون عزم دشت قبجاق مصصم است، در ولايت خليفه هنوز چندين هزار تُرْك قبجاق هستند كه راه ورسوم قبجاقيان نيكو دانند. اگر فرمان شود، بروم وايشانرا جمع گردانم تا در جنگ بِركاى مقدَّمه باشند.

^ هُولاكُو خان پسنديده داشت، او را يرليغ وپايزه فرمود كه حكام بغداد هر چه جلال الدين خواهد از زرّ وسلاح وآلات، بدهند وهيچ آفريده ميان كار او در نيايد، تا مهمّى كه بدان موسومست، ساخته گرداند.

^ در شهور سنة اثنتين وستين وست مئة، بموجب فرمان به بغداد رفت وهر كس كه در سپاهى گرى پسنديده ديد، به دست آورد واحيانا بكنايت وتعريض مى گفت كه پادشاه شما را مى برد سپر بلاى خصم كند: يا آنجا بميريد يا نام آوريد.

واگر در آن جنگ كشته نشويد، مصافى ديگر شما را همين واقعه مقرر خواهد بود.

^ وشما حسب ونسب من ميدانيد كه چگونه است وبا شما چه نسبت دارم، وهرچند هُولاكُو خان را با من عنايت تمام است، روا نمى دارم كه شما را علف شمشير گردانم، مى انديشم كه تَرْك دولت واقبال مغول باز رهانم، مى بايد كه با من موافقت نماييد.

^ آن قوم بقول او فريفته شدند، وبعد از آنك لشكريان متفرق را جمع گردانيد، با طبل وعلم برنشست وبر جسر بغداد بگذشت وبر عرب خفاجه تاختن برد وگاوميش وشترى چند بغارت بياورد واجره وما يحتاج لشكريان از اسپ وسلاح ونفقه از خزانه بغداد بستد وباز لشكريان را با زن وبچه واتباع واشياع واقمشه وامتعه كوچ فرمود وباز با طبل رحيل زد وبر جسـر بگذشت.

^ وگفت اهل وعيال را با خود ببريم تا زيارت مشاهده [في طبعة ٢٠١٦م: مشاهد] دريابند، چه من بعد مقام ما در دَرْبَنْد وشروان وشماخى خواهد بود وما لشگريان وسپاهيان برويم وآزوق راه عرب خفاجه كه ياغى اند، بياريم.

^ چون از فرات گذشت، سپاهيان را گفت كه من عزم شام ومصـر دارم، هر كه با من مى آيد فَبِها، والاَّ از اينجا باز گردد.

^ ايشان از بيم شر، هيچ نتوانستند گفت وباتفاق از راه عانه وحديثه بجانب شام ومصر رفتند.

^ وچون آن خبر بسمْع پادشاه رسيد، به غايت برنجيد (جامع التواريخ، ٢/٧٣٥ - ٧٣٦).

لاكلام لنا على وحدة مضامين هذين النصّين اللّذين يتحدثان عن الواقعة نفسها، لكن هذا التطابق المدهش في الألفاظ هو المثير للتساؤل، وهو دالّ على:

١- إنَّ أحد الكاتِبين قد اقتبس من الآخر مع تغيير طفيف في استبدال كلمة بأخرى ترادفها في المعنى، أو زيادة في كلمة أو كلمتين أو حذف.

٢- إنَّ كلا الكاتِبين قد اقتبس كلامه من مصدر ثالث، وعلينا البحث عن ذلك المصدر.

إنّنا نعلم يقيناً أنّ قُطْب الدِّين ألَّف كتابه ابتداء دولة المغول وظهور جنكيز خان بين سنة ٦٨٠ أو ٦٨١هـ وبين ٦٨٣هـ، حيث نجده يقف عند مقتل تكودار واعتلاء أَرْغُون العرش في تلك السنة، ومن الواضح أنّه لم يواصل تدوين مشروعه التاريخي هذا، بدليل أنّنا لا نجد فيه واقعة أبعد من سنة ٦٨٣هـ.