عدالتها و اعجوبه عالم هستند و از صدر عالم تا ابد بجز رسول اكرم كسى به فضيلت او نيست. اين را ما به فال نيك مى‌گيريم و اين فكر را مى‌كنيم كه آقايان كه در يك روزى كه مظهر عدالت خدا، پرتو عدالت انسانى در آن روز متولد شده است، و شما مجلس را در آن روز افتتاح مى‌كنيد بدانيد كه بايد همان رشته را، همان رشته على- عليه السلام- را پيروى كنيد. من در بعضى مجالس زمان رضا خان رفته‌ام در مجلس به عنوان تماشاگرى و مجالس ديگرى هم كه از آن زمان تا اخير بوده است شنيده‌ام. آنجايى كه من ديده‌ام، مجلس، مجلس شورا نبوده است، مجلس مبارزه بين افراد در آمال خودشان بود؛ جنگ و نزاع بود. حتى بعض اشخاص كه اشخاص صحيحى بودند و در خارج از مجلس حدود را حفظ مى‌كردند، در مجلس كه وارد مى‌شدند مثل اينكه ملزم مى‌شدند به اينكه نظير آنهاى ديگرى كه به طور غير اسلامى رفتار مى‌كردند، گاهى هم بعضى از آنها منحرف بشوند. مجلس شوراى اسلامى مجلس مشورت است، مجلسى است كه بايد متفكرين، آقايان، مسائلى كه ما يحتاج ملت است و كشور است در ميان بگذارند و با هم مشورت كنند. مباحثه كنند فقط آن چيزهايى كه مربوط به ملت است و به اسلام.

مجلس شوراى اسلامى كه شما آقايان وكيل هستيد از طرف ملت براى خدمت در آن بنگاه، بايد آنكه دلخواه ملت است در آنجا طرح بشود. و آنچه دلخواه اسلام است بحث و مشورت بشود. و به ترتيبى كه مقرر است تصويب بشود و همه چيزش اسلامى باشد.

اغراض شخصيه را بايد همه ما كنار بگذاريم. فرضاً كه من با شما خداى نخواسته، يك حساب و خرده دارم، اين در مجلس نبايد، در مجلسى كه مجلس اسلامى است نبايد اين خرده حسابها را آنجا به آن رسيد. مجلس شوراى اسلامى در يك محفظه سربسته نيست كه اگر خداى نخواسته انحرافى در آن پيدا شد همان اجزاى خود مجلس بفهمند، اين سرباز است و راديو و تلويزيون اين را منتشر مى‌كند، همه ايران مى‌بينند و مى‌شنوند، و خارج از ايران هم تا آنجايى كه موج اينها مى‌رود، آنها هم مى‌شنوند و مى‌فهمند كه چه شده است. اگر بنا باشد كه خداى نخواسته از اول صف آرايى بشود براى جنگ اعصاب، و آن مجالسى كه در زمان طاغوت بود، آن مجالس، باز محتوايش تكرار بشود، اين‌