وقتى كه رو آوردند كه شصت هزار ظاهراً بود، يكى از سردارهاى [اسلام‌] [١] گفت كه من با سى نفر مى‌روم با اينها مقابله مى‌كنم، با سى عدد. و ما اگر اينها را ترسانديم و سى نفرمان رفت و شصت هزار نفر را عقب نشاند، اين چشم زخم اسباب اين مى‌شود كه اينها آن لشكر بزرگشان هم شكست بخورد. خوب، اشخاصى كه آنجا بودند گفتند سى تا آخر نمى‌شود. شصت هزار نفر با سى نفر؟ بالاخره قرار شد كه شصت نفر آدم برود. و اينها مهيا شدند و شصت نفر از جوانها مهيا شدند و شب شبيخون زدند به اين اردوى شصت هزار نفرى. هر نفر مقابل هزار نفر و شكست دادند آنها را، و اين اسباب اين شد كه لشكر روم كه تهيه ديده بود، و هشتصد هزار هم دنبالش بود، آنها هم شكست بخورند و بروند سراغ كارشان. اين قوه ايمان است. يعنى يك مؤمنى كه اگر بكُشد، بهشت مى‌رود و از اينجا بهتر است، و اگر كشته بشود، بهشت مى‌رود و از اينجا بهتر است، با يك همچو حربه‌اى كه حربه ايمان است، اين ديگر ترس از اين ندارد كه كشته بشود. اين شهادت را براى خودش يك سعادت مى‌داند. آنهايى كه مقابل شما هست، براى دنيا مى‌زنند. آنهايى كه اعتقاد به ماوراى طبيعت ندارند، اعتقاد به قيامت ندارند، اعتقاد به بهشت و جهنم ندارند، آنها براى همين دنياست. مى‌خواهند دنيايشان درست بشود. خوب، كسى كه مى‌خواهد دنيايش درست بشود، اگر بميرد، هيچ اين نمى‌تواند بزند تا آنجايى كه بميرد. اين مى‌خواهد هى خودش را حفظ كند كه غلبه كند و دنيايش چه باشد.

اما اين آدمى كه براى خدا، اين آدمى كه براى مقصد الهى قدم برمى‌دارد و وارد ميدان مى‌شود، اين آدم براى دنيا نيست تا اينكه لرزه‌اى در قلبش بيايد. اين براى خداست. شما الآن كه مهيا هستيد و رفقاى شما، دوستان شما و آنهايى كه تربيت مى‌خواهند بشوند به اين تربيت اسلامى، به اين تربيت نظامى، اينها اين حربه اسلام كه، سلاح اسلام كه عبارت از ايمان است، بايد به اين هم مجهز بشوند. و اگر به اين مجهز شدند، اين، طرفشان را مى‌ترساند. همين قوه ايمان، شما ملاحظه كرديد كه ايران و لو سى‌

[١] اصل: ايران.