بكشاند با توپ و تانك، يك توپ و تانك ديگرى را بكوبد، اين نبود. ملت در مقابل يك دولت ايستاد و هيچ هم توپ و تانكى نداشت. همه‌اش فرياد و تظاهر و اتكال به خدا بود. از اين جهت اين امتياز هست كه مال ملت هست اين. اين نهضت نه كودتاست و نه اينكه يك قدرتى يك قدرت ديگر را از بين برده باشد. يك ملتى يك قدرتى را از بين برده. يك ملتى، در صورتى كه نه نظامى بود و نه تعليمات نظامى داشت و نه چيزى، دانشگاهى بودند و يا دانشجو بودند و يا طلبه بودند و يا زن بودند و يا مرد، مثلًا بازارى بودند و اينها هيچ كدام تعليمات نظامى نداشتند و ابزار نظام هم دستشان نبود، لكن همه بودند. وقتى همه بودند، يك قدرت ملى، يك قدرت الهى بود. و نكته ديگر، اينكه همه هم كه قيام كرده بودند يك چيز مى‌خواستند و آنكه حكومت عدل مى‌خواستند.

حكومت اسلامى مى‌خواستند اين آمال همه بود. آن بچه‌هايى كه تازه زبان باز كرده بودند از مادرهاشان ياد گرفته بودند؛ مى‌گفتند «جمهورى اسلامى». زن و مرد و آنهايى كه مطلع بودند، همه مى‌گفتند ما حكومت اسلامى مى‌خواهيم. پس اين نهضتى كه در ايران شده است، به واسطه اين دو نكته كه يكى نهضت از متن ملت و يكى هم عقايد اسلامى و براى اسلام، اين اسباب اين شد كه اين نهضت وقتى جلو رفت ديگر شروع نكرد به سركوبى. الآن شما وضع افغانستان را ببينيد. به مجرد اينكه حكومت حالا، حكومت امين را زده زمين، حالا افتاده به آدمكشى. طياره‌هاى شوروى بالاى سر ملت افغانستان و قواى ٤٥ هزار [نفرى‌] اين طور كه مى‌گويند، قواى شوروى مجهز توى شهرها ريختند و دارند چه مى‌كنند. البته آنها مقاومت دارند مى‌كنند و بالاخره هم پيروزى با ملت است ان شاء اللَّه. اينجا اين جور نبود. اينجا بعد از اينكه- ديگر اين يك چيزى است كه ما همه مشاهد بوديم- بعد از اينكه اين قوا شكسته شد و شاه اول رفت و شاه مخلوع اول رفت و دنباله‌اش هم بعد رفت، و اينها بعدش بنا نداشتند به اينكه بريزند تو خانه‌هاى مردم، سركوب كنند مردم را، طياره بيايد و چه. براى آنكه آن ملت بود. همه با هم بودند.

ديگر يك قدرتى نيامده بود روى كار به ضد ملت، ملت بودند و همه با هم رفيق و برادر.

بنا بر اين، اين يك خاصيتى بود در اين نهضت ما، كه براى اين خاصيت دنبالش ديگر اين‌