ترجمه فکوک (يا کليد اسرار فصوص الحکم قونوي ) - صدرالدین قونیوی، محمد بن اسحاق - الصفحة ٤٩ - اصل پنجم

١٢/ ٧ و اما توبه: بازگشت در هر نفس است به صفت نيازمندى و فقر به حق تعالى تا از فيض خداوند سبحان- آن چه كه [از جهت رحمت رحيمى‌] فقط به او مى‌رساند- فرا گيرد.

١٣/ ٧ و اما وادى [: بيابان‌]: جايى است كه كشت در آن جا نباشد، و آن عالم كون و فساد است، زيرا آن را فقر و نادارى تمام است، براى اينكه محل كشت حقيقى جايى است كه اقتضاى آشكار كردن آن چه كه وجود ندارد به وجود، داشته باشد. و عالم كون و فساد اين گونه نيست، زيرا بعضى از آن- پس از نيازمندى‌اش به رسيدن مدد و يارى از عالم علوى- به بعض ديگرش نيازمند است، و خداوند بدين مطلب اشاره كرده و فرموده: وَ في السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدُونَ [ذاريات/ ٢٢: روزيتان با آن چه كه شما را وعده مى‌دهند در آسمان است‌].

١٤/ ٧ و بيان الهى عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ [نزد خانه حرمت يافته تو] اشاره است به قلب انسان حقيقى، يعنى قلبى كه حق تعالى را جا گرفته و اين ويژگى را يافته كه محل استواى ذات حق متعال و تمام اسماء او- نه غير او- باشد. رَبَّنا لِيُقِيمُوا الصَّلاةَ [پروردگارا! تا نماز به پاى دارند] يعنى توجه را همراه با نيازمندى و افتقار به سوى تو پايدار بدارند و تو وجهه و طرف توجه آنان باشى. فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً من النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ. [پس دلهاى مردمان را متمايل به آنان كن‌] اشاره به ارواحى است كه بر كاملان از انبياء و اولياء و امثال آنان فرود مى‌آيد. وَ ارْزُقْهُمْ من الثَّمَراتِ [و از ميوه‌ها روزيشان ده‌] مقصودش القائات و الهامات روحانى و علوم لدنى [از جانب خداوند] است. لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ [باشد كه سپاس تو را به جاى آورند (إبراهيم/ ٣٧)] معنايش روشن است.

١٥/ ٧ بيان الهى كه إِنَّكَ تَعْلَمُ ما نُخْفِي [هر چه را پنهان كنيم تو مى‌دانى‌] يعنى آن چه استعدادات غير مجعول ما از امورى كه براى ما مشخص نشده اقتضا مى‌كند. وَ ما نُعْلِنُ [و همين طور هر چه را كه عيان كنيم‌] يعنى و آن چه كه براى‌