رساله نور علي نور در ذکر و ذاکر و مذکور - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ٥٠ - فصل سوم در اينكه خداوند در هر چيز به كم اكتفاء كرد و حد براى آن معين فرموده است مگر در ذكر و دعا , و در آن چهار تبصره است

تبصره : حديث لا يقوم الساعه و على وجه الارض من يقول : الله الله در دو جاى( اسفار) عنوان شده است , و مولى صدر در آن بيانى دارد , يكى در آخر فصل اول فن پنجم جواهر و اعراض ( ج ٢ ط ١ ص ١٦٠ ) , و ديگر در آخر فصل سوم باب يازدهم كتاب نفس آن ( ج ٤ ط ١ ص ١٥٧ ) و در حقيقت ماخذ گفتارش و معنايى كه براى حديث بيان فرموده است از همان موضع مذكور فص يونسى است . و نظر شريفشان در بيان حديث و به خصوص در باره وجه الارض خيلى لطيف و دقيق است و مراجعه بدان براى كسى كه زبان فهم است خالى از لطف نيست .

تبصره : خداوند سبحان در معارج قرآن فرمود : ان الانسان خلق هلوعا اذا مسه الشر جزوعا و اذا مسه الخير منوعا الا المصلين الذينهم على صلوتهم دائمون ( ١٢١ ) ( ٢٠ ٢٤ ) , و در نساء فرمود : فاذا قضيتم الصلوه فاذكروا الله قياما و قعودا و على جنوبكم ( ١٢٢ ) ( ١٠٤ ) , در آل عمران فرمود : الذين يذكرون الله قياما و قعودا و على جنوبهم ( ١٩٢ ) , و در طه فرمود : اقم الصلوه لذكرى ( ١٥ ) كه صلوه را وسيله ذكر قرار داده است . و دانستى كه مقصود اشرف از وسيله است , بنابراين در كريمه على صلوتهم دائمون دقت شود تا دانسته شود كه دوام در ذكر دوام صلوه است و دائم الذكر , دائم الصلوه است . اين نه قول من است , قول باقر علوم اولين و آخرين صلوات الله عليه است كه در اول جزء دوم نوزدهم( بحار) از تفسير عياشى روايت شده است :

ابو حمزه الثمالى عن ابى جعفر عليه السلام قال : لا يزال المؤمن فى صلوه ما كان فى ذكر الله ان كان قائما او جالسا او مضطجعا لان الله يقول : الذين يذكرون الله قياما و قعودا و على جنوبهم ( ١٢٣ ) الايه . و فى روايه اخرى عن ابى حمزه عن ابى جعفر عليه السلام مثله ( ص ٣ ط ١ ) . امام فرموده است : تا در ياد خدايى همواره در نمازى . خوشا آنانكه دائم در نمازند .

اگر اهل نمازى و نيازى *** برون آاز دعاوى مجازى

بيا از صحبت اغيار بگذر *** بيا از هر چه جز از يار بگذر