رساله نور علي نور در ذکر و ذاکر و مذکور - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ١٦٩ - توضيح دويست و بيست و دوم در بيان معنى قول خداى عزوجل( فيها يفرق كل امر حكيم)

٢٤٠ انسان كامل مظهر اسم جامع حق است . لذا براى او از شان مولايش نصيبى است .

٢٤١ نفوس انسانهاى كامل در حالى كه هنوز در دارد نيايند , به اشكالى غير اشكال محسوسشان , در آيند , كه اين , بخاطر قدرت بر خارج شدن از بدن هايشان است . و نيز بعد از انتقالشان به نشاه آخرت , امر ياد شده برايشان ممكن است زيرا قدرت مذكور با بر طرف شدن مانع بدنى زياده گردد و مى توانند در جميع عوالم ملكوتى وارد شوند .

٢٤٢ عارف با همت خود يعنى با توجه و قصد خود توسط قدرت روحانيش صورى را خارج از ظرف خيال , در عالم اعيان خارجيه , ايجاد مى كند . همانگونه كه از ابدال مشهور است , آنها در آن واحد , در مكانهاى مختلف حاضر مى شوند و حوائج بندگان خدا را روا مى كنند .

٢٤٣ اگر نفس به تدبير قواى طبيعيش مشغول نمى بود , و اگر از قواى مذكور منفعل نمى گشت , هر آينه قادر بود اجرام بزرگ زيادى را بيافريند تا چه رسد به تحريك آنها و تصرف تدبيرى در آنها .

٢٤٤ پروردگارتان گفت : بخوانيد مرا تا شما را پاسخ گويم .

٢٤٥ او زنده است , خدايى جز او نيست , او را بخوانيد در حالى كه دين او را به اخلاص پذيرفته باشيد كه ستايش از آن خدايى است كه پروردگار جهانيان است .