رساله نور علي نور در ذکر و ذاکر و مذکور - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ٧٣ - فصل هشتم در دعاى ماثور و غير مأثور است و در آن يك تبصره است

و آنكه گفته ايم : از جمله در آيات سوره صافات تدبر شود , غرض ما اين است كه خداوند سبحان در آن فرموده است : سبحان الله عما يصفون الا عباد الله المخلصين ( ١٥٧ ) ( ١٦٠ ١٦١ ) . و به تقرير دلپذير صاحب([ تحفه الملكوك فى السير و السلوك([ : [( يعنى ايشان مى توانند ثناى الهى به آنچه سزاوار بارگاه اوست بجا آورند , و صفات كبريايى را بشناسند و اين غايت مرتبه مخلوق است و نهايت منصب ممكن . و تا ينابيع حكمت به امر خداوند بى ضنت از زمين دل ظاهر نشود بنده اين جرعه را نتواند كشيد , و تا طى مراتب عالم ممكنات را نكند و ديده در مملكت وجوب و لاهوت نگشايد به اين مرتبه نتواند رسيد . آرى تا كشور امكان را در ننوردد پا بر بساط عند ربهم نتواند گذاشت , و لباس حيات ابديه نتواند پوشيد و حال آنكه بندگان مخلص را عطاى حيات ابديه ثابت و در نزد پروردگار خود حاضرند ولا تحسبن الذين قتلوا فى سبيل الله امواتا بل احياء عند ربهم يرزقون ( ١٥٨ ) و رزق ايشان همان رزق معلوم است كه در حق مخلصين فرمود : اولئك لهم رزق معلوم ]( . ( ١٥٩ )

تبصره : به مناسبت بحث در دعاى غير ماثور , اينك درباره حديث من بلغ نيز به اختصار گوييم : اگر دعائى روايت شده است ثوابى كه در آن روايت راجع به آن دعا مذكور است به خواننده آن داده مى شود هر چند واقعا از معصوم نباشد چنانكه در روايات فريقين آمده است , و به همين حكم است اگر طريق روايت دعا ضعيف و اسناد آن سست باشد و آن كه آگاه به ضعف سند است به قصد قربت مطلق دعا را مى خواند نه به قصد ورود و خصوصيت .

در مجلد اول( بحار الانوار) ( ص ١٤٩ ط ١ ) بابى بدين عنوان است( : باب من بلغه ثواب من الله على عمل فاتى به) آنگاه مرحوم مجلسى چند روايت از( ثواب الاعمال) صدوق و( محاسن) برقى و( كافى) كلينى در موضوع من بلغه نقل فرموده است از آن جمله اينكه([ : سن : ابى , عن على بن الحكم , عن هشام بن سالم , عن ابى عبد الله عليه السلام قال : من بلغه عن النبى صلى الله عليه و آله و سلم شى ء من الثواب فعمله كان اجر ذلك له و ان كان