رساله نور علي نور در ذکر و ذاکر و مذکور
(١)
مقدمه كلماتى چند حول مكانت و منزلت دعاء است
٩ ص
(٢)
فصل اول چهل كلمه مبارك منتخب ذكر و دعا از قرآن كريم و چهارده تبصره در بيان بعضى از اسرار است
١٣ ص
(٣)
فصل دوم در بيان سر اينكه ادعيه مأثوره حائز لطائفى خاص اند كه در روايات يافته نمى شوند و در آن يك تبصره است
٣١ ص
(٤)
فصل سوم در اينكه خداوند در هر چيز به كم اكتفاء كرد و حد براى آن معين فرموده است مگر در ذكر و دعا , و در آن چهار تبصره است
٣٥ ص
(٥)
فصل چهارم در بيان عدد مأثور در بعضى ادعيه و اذكار است
٥٣ ص
(٦)
فصل پنجم در بيان اوقات و امكنه است و در آن يك تبصره است
٥٦ ص
(٧)
فصل ششم در بيان طهارت داعى است
٦٢ ص
(٨)
فصل هفتم در احتراز از دعاى ملحون است و در آن دو تبصره است
٦٥ ص
(٩)
فصل هشتم در دعاى ماثور و غير مأثور است و در آن يك تبصره است
٧١ ص
(١٠)
فصل نهم در دو مطلب است يكى در اختلافات سنوح احوال دعات , و ديگر در بيان نحوه افاضه القاءات و در آن يك تبصره است
٧٥ ص
(١١)
فصل دهم در ادب مع الله است كه به هفت قلم آراسته شده است و در آن سه تبصره است قلم اول اينكه در ادب مع الله حضور قلب بايد , دوم اينكه بدون اذن تصرف نكند , سوم اينكه عبادت حبى باشد , چهارم اينكه خدا را به اسماى حسنى بخواند , پنجم در موضوع وقايه است , ششم در عدم اعتداى در دعا است هفتم در تعظيم اسماء الله تعالى است
٧٩ ص
(١٢)
فصل يازدهم در سر استجابت دعا است و در آن دو تبصره است
٩٩ ص
(١٣)
توضيح چهاردهم در بيان اينكه انسان كامل اسم اعظم الهى است
١١٨ ص
(١٤)
توضيح پانزدهم در بيان اكثار و دوام ذكر , براى حصول نتيجه
١٢٦ ص
(١٥)
توضيح بيست و چهارم در بيان خواص و آثار قرائت آيه( سخره)
١٢٧ ص
(١٦)
توضيح سى و هشتم در بيان ذكر يونسى و مسبحات ست
١٣١ ص
(١٧)
توضيح پنجاه و چهارم در بيان مراتب پنجگانه نون و حمد و ذكر و نكاح و قيامت و قلب و
١٣٥ ص
(١٨)
توضيح صد و بيست و پنجم در بيان معنى حديث شريف( من قال لا اله الا الله دخل الجنه)
١٤٦ ص
(١٩)
توضيح صد و سى و يكم در بيان اينكه مقام قرب هر كس به اندازه بندگى و عبوديت اوست
١٤٨ ص
(٢٠)
توضيح صد و سى و هشتم در بيان جنت و اقسام آن و اضافه آن به ضمير ياى متكلم در آيه آخر سوره فجر
١٥٠ ص
(٢١)
توضيح صد و چهلم در بيان مراتب و اقسام طهارت در انسان
١٥٢ ص
(٢٢)
توضيح صد و شصت و يكم در بيان اصل هشام بن سالم و حديث من بلغ
١٥٨ ص
(٢٣)
توضيح دويست و بيست و دوم در بيان معنى قول خداى عزوجل( فيها يفرق كل امر حكيم)
١٦٥ ص
(٢٤)
فهرست آثار قلمى مؤلف محترم
١٧٠ ص

رساله نور علي نور در ذکر و ذاکر و مذکور - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ١٣٢ - توضيح سى و هشتم در بيان ذكر يونسى و مسبحات ست

مسبحات ست قرائت شود زيرا خودش هم چيزهايى مى دانست كه از اساتيد سينه به سينه اخذ كرده بود .

راقم گويد كه در اصول كافى در باب فضل قرآن ( ص ٤٥٤ , ج ٢ , معرب ) به اسنادش روايت فرمود عن جابر قال : سمعت ابا جعفر عليه السلام يقول : من قرا المسبحات كلها قبل ان ينام لم يمت حتى يدرك القائم , و ان مات كان فى جوار محمد النبى صلى الله عليه و آله و سلم .

مرحوم فيض در بيان حديث در وافى ( ج ٥ , ص ٢٦٩ ) فرمود : المسبحات من السور ما افتتح بسبح او يسبح . و مرحوم مجلسى در مرآه العقول ( ج ٢ , ص ٥٣٣ , ط ١ ) فرمود : قال فى مجمع البحار و فى الحديث يقرا المسبحات اى سور فى اولها سبح لله او سبحان او سبح اسم ربك الاعلى . قال و قال فى التهذيب : المسبحات من السور ما افتتح بسبح او يسبح .

مسبحات ست , اول آنها سوره حديد است سبح لله , وپس از آن حشر سبح لله , وپس از آن صف سبح لله , و پس از آن جمعه يسبح لله , و پس از آن تغابن يسبح لله , و پس از آن اعلى سبح اسم ربك الاعلى .

و بنابر قول تهذيب و وافى , مسبحات خمس است . و بنابر قول مجمع البحار , سور حديد و حشر و صف واعلى و اسراء سبحان الذى اسرى بعبده ليلا , مگر اين كه يسبح در طبع يا از قلم ناسخ ساقط شده باشد كه آنگاه مسبحات سبع مى شود .

در مجمع و صافى حديث جابر ياد شده را در سوره حديد نقل كرده اند كه بايد بنظر ايشان حديد اول مسبحات باشد نه اسراء . و نيز سيوطى در منثور از عرباض بن ساريه روايت كرده است كه ان رسول الله ( ص ) كان يقرا المسبحات قبل ان يرقد و قال ان فيهن آيه افضل من الف آيه . و نيز از يحيى بن ابى كثير قال كان رسول الله ( ص ) لا ينام حتى يقرا المسبحات و كان يقول ان فيهن آيه هى افضل من الف آيه .

مرحوم ملا فتح الله در تفسير منهج در اول سوره حديد حديث عرباض را چنين نقل كرد : و از عرباض بن ساريه مرويست كه آن حضرت پيش از آنكه در شب خواب مى كرد مسبحات خمس تلاوت مى كرد كه آن سور حديد و حشر و صف و جمعه و تغابن است و مى فرمود كه