زیبا های اخلاق - حسین انصاریان - الصفحة ١١٥ - ادب حر بن يزيد رياحى

او تا پيش از رسيدن به اين مقامات ، به خاطر پيروى از بنى اميه و گردن نهادن به دستورات آنان به فرموده ى قرآن و روايات آلوده به شرك بود . شركى كه از نظر وحى ستم و ظلم بزرگى است .

( لاَ تُشْرِكْ بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ )[١] .

به خدا شرك نورز ، زيرا شرك بدون ترديد ستمى عظيم است .

(( آرى ، پيروى از طاغوت و خدمت به ستمگران و متابعت از فرهنگ هاى ضد خدا و فرود آمدن سر تواضع در برابر فرعون ها و نمرودها و شدّادها و احزابى چون حزب اموى و عباسى و امثال آنان در هر عصر و زمانى شرك است .

شرك كه از مصاديق باارزش اطاعت از بت هاى جاندار و سردمداران كفر و متوليان بت خانه و بت هاست گناهى خطرناك و مهلك است كه آلوده به آن در صورتى كه موفق به توبه نشود براى ابد محروم از رحمت و مغفرت حق
خواهد بود .

قرآن در اين زمينه مى فرمايد :

( وَمَن يُشْرِكْ بِاللّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاَلاً بَعِيداً )[٢] .

و كسى كه به خدا شرك ورزد بى ترديد به گمراهى دور و درازى دچار شده است .

( إِنَّهُ مَن يُشْرِكْ بِاللّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ )[٣] .

بى ترديد كسى كه به خدا شرك ورزد خدا بهشت را بر او حرام مى كند .

[١] لقمان ( ٣١ ) : ١٣ .

[٢] نساء ( ٤ ) : ١١٦ .

[٣] مائده ( ٥ ) : ٧٢ .