وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٨٧ - تفاوت شفاعت با وساطت هاى دنيوى

خود شفيع تحت تأثير سخنان وا لحاح و اصرار مجرم قرار مى گيرد.

٣. شفاعتهاى دنيوى فقط تبعيض در قانون است و نفوذ شفيع، اراده قانونگذار و يا مجريان قانون را مغلوب ساخته، و سرانجام صاحب قدرت، تنها قدرت خود را درباره افراد ضعيف و ناتوان اعمال مى كند، در حالى كه در شفاعتهاى اخروى هيچ كس قدرت خود را بر خدا تحميل نمى كند، و جلو قانون را نمى گيرد، بلكه شفاعت رحمت گسترده و مغفرت نامحدود خداى مهربان است كه از او سرچشمه گرفته و مى خواهد به وسيله آن، افرادى را كه شايسته تطهير هستند و قابليت براى پاك شدن دارند، پاك سازد.

گروهى كه از شفاعت محروم مى گردند نه از اين نظر است كه در قانون خدا تبعيض وجود دارد بلكه شايستگى مغفرت و رحمت گسترده الهى را ندارند از اين نظر بايد به همان حالت باقى بمانند. و به اصطلاح رحمت خدا بسان موجودى صندوق يك بازرگان و يا بانك نيست كه پايان بپذيرد بلكه بايد در طرف قابليت و شايستگى باشد، تا رحمت خدا به او برسد.

اگر خداوند مى فرمايد:

(إِنَّ اللّه لا يغفر أَن يشرك به) .[١]

«خداوند افراد مشرك را نمى آمرزد».

براى اين است كه دل مشرك بسان ظرف دربسته است كه اگر در هفت دريا فرو رود، هيچگاه آب به درون آن نفوذ نمى كند، و يا بسان سرزمين شوره زار است كه هر چه باران بر آن ببارد، جز خس و خار چيزى در آن نمى رويد.

اگر قرآن اصرار مىورزد كه شفاعت اولياى خدا،از آن كسانى است كه