وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٦٢ - مقصود از رفع در آيه چيست؟

«آيا آفرينش ايشان دشوارتر است يا آسمانى كه خدا آن را برپا كردو سقفش را برافراشت و آن را به اندازه اى معين درست كرد»؟

ولى «رفع» در آيه مورد بحث، به معنى انشاء و ايجاد بيت نيست، چون فرض اين است كه بيت، موجود است و قرآن درباره خصوصيات آن سخن مى گويد. بنابراين ، مقصود از «رفع»، رفع معنوى به معنى بزرگداشت و تكريم واحترام گذاردن به آن خواهد بود و بسيارى از مفسران اين معنى را برگزيده اند، هر چند به معنى پيشين نيز اشاره كرده اند.[١]

روشن تر بگوييم: از آنجا كه آيه درباره بيوت موجود سخن مى گويد و آن ها را جايگاه نور خدا و مسكن و مأواى مردان تسبيح گو مى داند، بايد گفت رفع در اينجا به معنى بالا بردن ديوارها و زدن سقف آن نيست، بلكه مراد رفعت مقام و منزلت و بزرگداشت آن ها است. و يكى از مظاهر تعظيم اين است كه اين بيوت از هر نوع آلودگى حفظ شده و به هنگام فرسودگى تعمير گردد. تمام اين ويژگى ها به پاس حضور مردان بزرگى است كه در آن خانه ها به راز و نياز پرداخته و خدا را ياد مى كنند و داد و ستد آنان را از برپاداشتن نماز و پرداخت زكات باز نمى دارد. به پاس وجود اين شخصيتها،خدا اذن داده است كه به اين آثار از ديده تعظيم و تكريم نگريسته شود و از ويرانى و آلودگى صيانت گردد.

همگى مى دانيم كه پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)در خانه خود به خاك سپرده شد، يعنى در آن نقطه اى كه خدا را ياد مى كرد و ستايش مى نمود. خانه وى، به حكم اين آيه، داراى ارج و احترام بوده و هر نوع ايجاد ويرانى و تخريب و ايجاد