وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٣٠ - زيارت پيامبر در احاديث عترت طاهره

«هر كس مرا در حال حيات و ممات زيارت كند روز قيامت شفيع او خواهم بود».

٢. امير مؤمنان (عليه السلام)مى فرمايد: «أتمُوا برسولِ اللّه حجَّكم إذا خرجتم إلى بيتِ اللّه، فإن تركَه جفاء وبذلك أُمرتم وأتموا بالقبور التي الزمكم اللّه زيارتها وحقّها».[١]

«زمانى كه آهنگ زيارت خانه خدا كرديد، حج خود را با زيارت پيامبر به پايان برسانيد، زيرا ترك زيارت او جفا به آنحضرت است، و شما به اين كار مأمور شده ايد، وبا زيارت قبورى كه به زيارت آنها ملزم شده ايد حج خود را به پايان برسانيد».

٣. امام صادق (عليه السلام)از رسول گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم)نقل مى كند كه فرمود: «من أتى مكة حاجاً ولم يزرنى إلى المدينة جفوته يوم القيامة، و من جاءنى زائراً وجبت له شفاعتى ومن وجبت له شفاعتى وجبت له الجنة».[٢]

«هر كس براى انجام وظيفه حج، آهنگ مكه كند و مرا در مدينه زيارت نكند به او در روز قيامت جفا مى كنم. (شايد مقصود اين است كه در حق او شفاعت نمى كنم)و آن كس كه به زيارت من مى آيد شفاعت من بر او واجب شده و هر كس كه شفاعت من بر او واجب شود وارد بهشت مى شود».

٤. امام صادق (عليه السلام)مى فرمايد پيامبر فرمود: «من أتانى زائراً كنت شفيعه يوم القيامة».[٣]

«هر كس به زيارت من بيايد روز قيامت شفيع او خواهم بود».