وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٩٣ - ٢ پيروى از سليقه هاى شخصى

كه ٤٨ ميل يا بيشتر، دور از مكه زندگى مى كند. كسى كه موظف به انجام حج تمتع است، بايستى پس از انجام وظايف عمره، از حال اِحرام بيرون آيد و در اين حال، همه محرّمات احرام نيز، جز صيد، براى او حلال مى شود، آنگاه روز نهم براى انجام وظيفه حج مجدداً مُحْرِم مى شود.

تاريخ مى نويسد:در عصر رسول خدا يكى از صحابه پيامبر از اين نوع حج استقبال نكرد، زيرا براى او خوشايند نبود كه زائر خانه خدا، بين احرام عُمره و احرام حج، از لذايذ جنسى بهره بگيرد و يا در حالى كه آب غسل از سر و صورت او مى ريزد براى حج محُرم شود! از همين رو آنگاه كه به خلافت رسيد مسلمانان را از انجام فريضه مذكور نهى كرد[١]، در حاليكه اين امر، مخالفت با فرمان خدا و رسول بوده و بدعتى در دين محسوب مى شد كه جز پيروى از تمايلات درونى انگيزه اى نداشت، ولى خوشبختانه اين نوع تحريم، اثر موقت داشت و اكنون قاطبه اهل سنت، حج تمتع را بسان شيعه انجام مى دهند.

٢. مالك ـ پيشواى فرقه مالكيه ـ نقل مى كند:«مؤذن نزد عمر بن الخطاب آمد، تا او را از ( دخول وقت) نماز صبح آگاه سازد چون خليفه را در خواب يافت براى بيدار كردن او گفت:" الصلاة خير من النوم": نماز بهتر از خواب است. خليفه از اين جمله خوشش آمد و گفت: "آن را در بانگ اذان صبح قرار دهيد"».[٢]