وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤١٨ - كاوشى در فهم معناى حديث

امام شافعى مى گويد:«آنچه عايشه از رسول خدا روايت كرده است، به دليل مفاد كتاب و سنّت، بيشتر از روايتى كه از ابن عمر نقل شده، شبيه گفتار پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)است. اگر بگوييد دليل شما از آيات قرآن چيست؟آيات ذيل را برمى شمريم:

(وَ لاتَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ اُخْرى) و (وَ أَنْ لَيْسَ لِلإنْسانِ إلاّ ما سَعى)[١] و (فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّة خَيْراً يَرَهُ * وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّة شَرّّاً يَرَهُ)[٢] و (... لِتُجْزى كُلُّ نَفْس بِما تَسْعى).[٣]

«و اينكه براى انسان بهره اى جز سعى و كوشش او نيست»، «پس هر كس، هموزن ذره اى كار خير انجام دهد آن را مى بيند .و هر كس، هم وزن ذره اى كار بد كرده آن را مى بيند»، «تا هر كس در برابر سعى و كوشش خود، جزا داده شود».

و اگر بگوييد دليل شما از سنت رسول خدا چيست؟ اين روايت را ذكر مى كنيم كه:

پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)از مردى پرسيد: آيا اين فرد پسر تو است؟پاسخ داد: آرى! حضرت فرمود:

«أَما أنّه لايجنى عليك ولاتجنى عليه»

«او نبايد تو را آزار و اذيت كند و تو نيز نبايد او را آزار رسانى».

پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)با اين جمله، همان مطلبى كه خداوند در قرآن ذكر كرده مى فرمايد،كه جنايت و اذيّت هركس به ديگرى به ضرر خود اوست;