وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٦٢ - عمل نيك و اهداء پاداش

قبلاً يادآور مى شويم كه ايمان بدون عملْ نجات بخش نيست. لذا آيات قرآن غالباً ايمان را همراه با عمل صالح بيان مى كند، وجمله (الّذينَ آمنوا وَعَمِلُوا الصّالحات) در موارد متعددى وارد شده است. بنابراين، انسان نمى تواند تنها به ايمان خود اكتفا كند يا به اينكه پس از من فرزندم يا دوستم درباره من كار نيكى انجام خواهد داد، اعتماد نمايد بلكه نجات انسان در گرو ايمان و عمل او است.

در اواخر قرن اول و اوائل قرن دوم گروهى به نام «مُرجئه» پيدا شدند كه فقط بر ايمان تكيه مى كردند و بر عمل تأكيدى نداشته اند، پيشوايان ما اين نوع تفكر را نقد كرده و پدران و مادران را سفارش مى كردند كه آداب اسلامى را به فرزندان خود بياموزيد پيش از آنكه در چنگال مرجئه قرار گيرند. [١]

همچنين انديشه نجات به عنوان اينكه منتسب به خاندان رسالت است بدون اينكه از نظر عمل تلاشى انجام دهد، پندارى بى پايه است. و به يك معنا نشأت گرفته از انديشه يهوديان است كه خود را امت برتر و فرزندان خدا دانسته و از اين جهت هر نوع گناه و خطا را در حق خويش روا داشته اند،و منطق آنان اين بود (نَحْنُ أَبْناءُ اللّه وَأَحِباؤه) .[٢]

از اين بيان نتيجه مى گيريم كه اساسِ نجات انسان، ايمان و عمل صالح است و حالت اتكالى بر اعمال ديگران يا بر پيوندهاى نَسَبى انديشه اى باطل است كه نبايد بر آن اعتماد نمود.

اميرمؤمنان جمله هاى زيبايى در تأكيد بر عمل دارد كه دو جمله از آن را