وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٥٢ - ٧ توسل به انسان هاى پاك ووالا

اى محمد من به وسيله تو به پروردگارم رو آورده تا حاجتم را برآورده شود.

پروردگارا! شفاعت او را در حقّ من بپذير.

ابن حنيف مى گويد:ما در محضر رسول خدا بوديم، طولى نكشيد كه اين پيرمرد بر ما وارد شد تو گويى اصلاً نابينا نبوده است.

استدلال با اين حديث در گرو صحت سند و كما ل دلالت است.

امّا از نظر سند ترمذى مؤلف سنن مى گويد: اين حديث، حديث زيبا و صحيح است.

ابن ماجه ناقل ديگر حديث مى گويد: حديث صحيح است.

اتفاقاً خود ابن تيميه نيز به صحت سند آن اعتراف كرده است.[١]

رفاعى يكى از نويسندگان وهابى معاصر مى گويد: شكى نيست كه اين حديث صحيح و مشهور است.[٢]

بنابراين درباره سند نبايد گفتگو نمود، چيزى كه هست بايد دلالت آن را بر تجويز چنين توسلى روشن ساخت.

براى روشن شدن دلالت بايد دو نكته را به خاطر سپرد.

١. درخواست نابينا از پيامبر چه بود؟!

٢. پيامبر براى برآورده شدن حاجت او چه نوع توسلى را به او آموزش داد؟!